شمارهٔ ۶۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسأله بی‌ارزشی جهان و زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که حتی اگر دنیا زیبا باشد و لذت‌بخش، در نهایت ارزش چندانی ندارد. احساسات و دل‌تنگی‌های انسانی به تنهایی نمی‌توانند زندگی را باارزش کنند. سودهای دنیا ممکن است در نهایت به زیان منجر شوند و هیچ یک از زیبایی‌ها و لذت‌ها نیز نمی‌تواند قیمت درد و رنج‌های انسانی را بپردازد. شاعر به عاشقان می‌گوید که عشق و زندگی رایگان نیست و از دیگران نمی‌توان انتظار داشت که تسلی‌بخش دل باشند، چرا که سخنان تند و زخم‌زننده ارزش آن را ندارند. به طور کلی، پیام شعر این است که زندگی و زیبایی‌های آن در برابر درد و رنج‌ها بی‌ارزش هستند.
جان به فکر جهان نمی‌ارزداین جهان هم به آن نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: زندگی و روح انسان ارزش بیشتری از دنیا ندارد، و خود این دنیا نیز به اندازهای نمی‌ارزد که برایش جان را فدای آن کنیم.
بر زمین یک زمان چو دلتنگیبه زمین و زمان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: وقتی دلتنگی به سراغت میآید، احساس میکنی که زندگی و همه چیزهایی که در اطرافت هستند، هیچ ارزشی ندارند.
سود عالم زیان عاقبت استهیچ سود این زیان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: سود و منفعت دانش و علم، در نهایت به زیان و آسیب منتهی میشود و هیچ فایدهای از این زیان ارزشمند نیست.
صحبت باغ اگرچه روح‌افزاستمنت باغبان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: صحبت از باغ و زیبایی‌های آن هرچند روحنواز و دلانگیز است، اما در نظر نگرفتن زحمت باغبان و تلاش او برای نگهداری از باغ، ارزش آن صحبت را کاهش میدهد.
پیش ما عاشقان ناپروازندگی رایگان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: برای ما عاشقان بیپروا، زندگی بدون عشق و احساس ارزش ندارد.
ذوق مستی و می‌ْپرستی همطعنه ناکسان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: شادی و عشق به نوشیدنیهای مستکننده، به اندازهای ارزش ندارد که مورد کنایه و طعنهی دیگران قرار بگیرد.
اهلی از کس مخواه مرهم دلکه به زخم زبان نمی‌ارزد
هوش مصنوعی: از کسی نخواه که درد دلت را درمان کند، چون زخم زبان ارزش چنین درمانی را ندارد.