شمارهٔ ۶۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان رنج‌ها و زحمات باغبان اشاره دارد که با وجود تلاش‌هایش، در نهایت گل‌ها تحت تأثیر باد از بین می‌روند. شاعر از جستجوی آب حیات به‌دلیل سختی‌های زندگی ناامید است و به این نکته اشاره می‌کند که حتی شخصیت‌های بزرگ نیز نمی‌توانند از مشکلات فرار کنند. او همچنین به بی‌فایده بودن برخواستن از یاد و نشان در سنگ اشاره می‌کند زیرا حوادث زندگی همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهند. در نهایت، شاعر از چالاکی و زیبایی غزالی که در طول زندگی‌اش پرورش داده یاد می‌کند، اما متوجه می‌شود که زمانه همه چیز را بی‌رحمانه از او می‌گیرد. او همچنین به فرشته‌ای که در آسمان است اشاره می‌کند و شرمنده‌اش می‌شود که نماز و عبادتش بی‌فایده به‌نظر می‌رسد.
گر صد هزار رنج و تعب باغبان بردگل چون شکفت باد صبا از میان برد
هوش مصنوعی: اگر باغبان هزاران رنج و زحمت بکشد، اما وقتی که گل شکوفا می‌شود، نسیم صبح آن را از میان میبرد، در واقع سختیها بی‌فایده می‌شود.
آب بقا مجوی که ظلمات روزگارمشکل که خضر هم بگذارد که جان برد
هوش مصنوعی: به دنبال آب بقا نباش، زیرا تاریکیهای روزگار بسیار دشوار است و حتی خضر هم نمیتواند از این مشکلات عبور کند و جان را نجات دهد.
بر سنگ اگر کنیم نشان نام خود چه سودما را که سیل حادثه نام و نشان برد
هوش مصنوعی: اگر بر سنگ هم نشان نام خود را حکاکی کنیم، چه فایدهای دارد؟ زیرا طوفان حوادث، نام و نشانه ما را از بین میبرد.
عمری بخون دیده چه پروردم آن غزال؟کز چمگ من زمانه چنان رایگان برد
هوش مصنوعی: من عمری را صرف پرورش و پرورش یک غزال (نماد زیبایی یا عشق) کردهام، اما اکنون میبینم که زمانه به راحتی آن را از من گرفته است.
اهلی تو را که قبله دو باشد نماز توشرمنده آن فرشته که بر آسمان برد
هوش مصنوعی: اگر کسی بیش از یک قبله داشته باشد، نماز او باعث شرمندگی فرشته‌ای می‌شود که در آسمان عبادتهای او را میبرد.