شمارهٔ ۶۴۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ محبت و درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر به شیخوخیت و مستی اشاره می‌کند که از عشق معشوق به دست آمده و از یاد او در دلش آتش می‌سوزد. او می‌گوید که از سوی غیر او بی‌خبر مانده و غم و عذاب را به دوش می‌کشد. عشق او را به شدت عذاب می‌دهد و تنها یاد معشوق در خواب نیز او را آشفته می‌سازد. در کل، شاعر به شدت تحت تأثیر عشق است و این احساسات شدیدش او را در درد و رنج محبتی قرار داده است.
من که بیهوشم از او مست شرابم می‌کنیدمی‌کنید از لب او یاد و خرابم می‌کنید
هوش مصنوعی: من که در حالت بیهوشی به سر میبرم، شما با شراب عشقش مرا مست می‌کنید و با یاد لب او حال مرا به هم میزنید.
یاد او در سر من بیشترم می‌سوزدسوختم آخر از این بیش کبابم می‌کنید
هوش مصنوعی: افکار و یاد او در ذهن من، مانند آتشی است که روز به روز بیشتر شعلهور میشود. من از این وضعیت به حدی رنج میبرم که احساس میکنم مرا کاملاً میسوزاند و در نهایت، به مانند کبابی روی آتش در آمدهام.
باری از یاری غیرش به من ای هم‌نفسانمی‌دهید آگهی و دیده پرآبم می‌کنید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستان و همنفسان خود میخواهد که از یاری و محبت کسی غیر از او به او خبری بدهند. او بیان می‌کند که با شنیدن این خبرها، اشک در چشمانش جمع میشود و احساس غم و اندوه بیشتری می‌کند.
چند سوزد جگرم یاد بهشتی‌صفتیدوزخی دارم از این بیش عذابم می‌کنید
هوش مصنوعی: چند بار باید دلم بسوزد که یاد کسی با ویژگیهای بهشتیاش، عذاب من را بیشتر کند. شما با رفتارهایتان، مرا بیشتر عذاب میدهید.
به خیال رخ آن شوخ چو اهلی امشبدیده خوابم نفسی پشت ز خوابم می‌کنید
هوش مصنوعی: امشب در خیال چهره آن زن دلربا خوابم میبرد و وقتی که خوابم میبرد، نفسی از پشت سرم مرا بیدار می‌کند.