شمارهٔ ۶۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و جدایی از معشوقش سخن می‌گوید. او نمی‌تواند کسی را درک کند و تنها امیدش به خود و آینه‌ای است که در آن حکایت خودش را ببیند. خیال او این است که معشوقش همیشه در کنار او باشد و از دیگران پنهان بماند. اما واقعیت این است که او به شدت غمگین و ناامید است و در عشقش با طالع بدی روبه‌رو شده است. او خود را به مانند یک عاشق دل سوخته توصیف می‌کند که هر روز در انتظار لحظه‌ای برای دیدار معشوقش است، ولی همیشه در حسرت و ناکامی به سر می‌برد.
من مجنون نمی یابم کسی محرم به حال خودبیار آینه تا گویم حکایت با مثال خود
هوش مصنوعی: من هیچکس را مانند خودم نمیشناسم که درک کند چه احساسی دارم. یک آینه بیاور تا بتوانم داستان زندگیام را با تصویر خودم به تصویر بکشم.
خیالت اینکه با من باشی و از دیگران پنهانمگر در سینه چاکم درآیی چون خیال خود
هوش مصنوعی: تو فقط فکر کن که با منی و به دیگران نشان نداری، مگر اینکه در دل من نفوذ کنی مثل تفکر خودت.
چنان بی طالع از یارم که فالی هم اگر گیرمفرو شویم باشک نا امیدی نقش فال خود
هوش مصنوعی: به قدری از یارم بیبهرهام که حتی اگر سرنوشتی هم برای خود پیدا کنم، باز هم با ناامیدی در مشکلات غرق میشویم.
من خونین جگر را سوخت گویی کوکب طالعکه همچون نافه دور افتادم از مشکین غزال خود
هوش مصنوعی: من با دل خونینم احساس میکنم که مانند ستارهای سرنوشتساز، از زیبایی و شیرینی غزال خود دور افتادهام.
چو اهلی بر سر راهش مدام آیم که تا باریسلامی گویم و هرگز نمی یابم مجال خود
هوش مصنوعی: همچون اهلی که همیشه در مسیر او قرار میگیرم تا فقط یک سلام بگویم، اما هیچگاه فرصتی برای این کار پیدا نمیکنم.