شمارهٔ ۶۵۴ - اهلی شیرازی

کس از فراغ تو عیش و فراغ را چکندمی طرب چه خورد گشت باغ را چکند

کجا فراغ بود بی رخ تو عاشق راوگر فراغ بود هم فراغ را چکند

به نوبهار نشاط است باغ و صحرا خوشخزان رسیده غم باغ و راغ را چکند

دماغ کشته غم را بخور عود چه سودشنید غمزده عطر دماغ را چکند

غبار غم بزبان گر نیاورد عاشقچو شمع در غم او سوز و داغ را چکند

ز مهر روی تو اهلی چو شمع شب همه شببسوز و گریه خوش است او فراغ را چکند