شمارهٔ ۶۶۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی عمیقی است که شاعر به معشوق خود دارد. شاعر از درد و سوزش قلبی صحبت می‌کند و این احساس را با آتش و شعله مقایسه می‌کند. او خود را به یک خار در راه معشوق تشبیه می‌کند که همیشه در جستجوی اوست. همچنین، او از سرزنش دیگران بابت عشقش می‌ترسد و نگران است که مرگ در کمین اوست. در پایان، شاعر به فراق و انتظار می‌پردازد و به عشق دو طرفه اشاره می‌کند که مانند قصه‌ی لیلی و مجنون است.
دلم بریان و تن سوزان و آهم آتشین باشدتو آتشپاره‌ای دل در تو بستن اینچنین باشد
هوش مصنوعی: دل من چون آتش میسوزد و بدنم داغ است، آه من هم آتشینی دارد. تو مانند شعلهای هستی که دل را در چنگال خود گرفته است و این حال و وضع من از این عشق به وجود آمده است.
تو آن سر وی که سر بر آسمان داری زناز خودمن آن خارم که در راه تو رویم بر زمین باشد
هوش مصنوعی: تو همان کسی هستی که سر و سامانش به آسمان میرسد، در حالی که من مانند یک خار در زمین در مسیر تو هستم.
اگر دزدیده در روی تو میبینم مکن عیبمترا دزدیده خواهد دید اگر روح الامین باشد
هوش مصنوعی: اگر من در چهره تو رد دزدی میبینم، عیب مرا مگیر، زیرا اگر کسی درستکار هم باشد، باز هم ممکن است آن را ببیند.
چو خواهی کشتنم روزی بفردا مفکن این فرصتبکش ای عمر من ترسم که مرگم در کمین باشد
هوش مصنوعی: اگر میخواهی روزی مرا بکشی، این فرصت را از دست نده. ای عمر من، میترسم که مرگم در انتظار باشد.
گدای تست اهلی سر بهر یاری فروناردچو لیلی خرمنی باید که مجنون خوشه چین باشد
هوش مصنوعی: در اینجا شعری درباره عشق و محبت بیان شده است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که محبت و یاری باید به اندازهای باشد که نیازهای یکدیگر را برآورده کند. همچنین به اشارهای درباره داستان معروف لیلی و مجنون اشاره شده، که در آن عشق مجنون به لیلی به حدی عمیق بود که توانایی او در درک و پیگیری عشقش را نشان میدهد. عشق واقعی نیازمند فداکاری و تلاش است تا به نتیجهای دلخواه برسد.