شمارهٔ ۶۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن حالت‌های عاشقانه و مستی است. شاعر درباره تلخی‌های زندگی و نیاز به شراب برای فراموشی آنها سخن می‌گوید. او از ساقی می‌خواهد که شرابی بدهد تا از عقل و فکر که او را آزار می‌دهند، رهایی یابد. در کوی می‌فروشان، شاعر خود را بی‌خانمان احساس می‌کند و آرزو دارد که مورد رحم قرار گیرد. همچنین شاعر به عشق و شور مستانه اشاره دارد و می‌گوید که عشق می‌تواند انسان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد و او را به جنون بکشاند. در نهایت، او با توصیف زیبایی محبوبش و کیفیت زلال شراب، به سمت رهایی و لذتی که در یاد و خاطره محبوبش وجود دارد، حرکت می‌کند.
لعلت به تلخ گویی دل در خروش آردمی تلخ و تند باید تا خون بجوش آرد
هوش مصنوعی: دل به خاطر تلخیها و دردهایی که دارد، فریاد میزند و نیاز است که این تلخی و تندی همچون می باعث تحریک و جوشیدن خون شود.
ساقی ز فکر و عقلم هوشی که بود کم شدمی ده که مستی می بازم بهوش آرد
هوش مصنوعی: ای ساقی، چون به فکر و حواسم کم شده، برایم شراب بریز که مستی می‌تواند باعث شود هوشیاری من به حالت قبلی برگردد.
در کوی میفرشان بی خانمان شدم منباشد که رحم بر من هم میفروش آرد
هوش مصنوعی: در محله افرادی که مشغول فروش شراب هستند، به طور کامل بیخانه و کاشانه شدم. امیدوارم که رحم و محبت نیز شامل حال من شود و مانند شراب، برایم مورد توجه قرار گیرد.
گرشحنه محبت مستان عشق گیردرسوا ز خانه بیرون صد حرقه پوش آرد
هوش مصنوعی: اگر محبت و عشق واقعی در دل کسی شعلهور شود، حتی اگر او در ظاهر نتواند خود را پنهان کند، با وجود اینکه می‌تواند به خوبی خود را بپوشاند، باز هم نشانههای عشق از او بروز می‌کند.
گل رارخ تو سوزد چون شمع رشته جانگولاله این فتیله بیرون ز گوش آرد
هوش مصنوعی: چهرهی تو مانند شمعی است که گل را میسوزاند و جان را به تلاطم میاندازد، به طوری که این احساس از گوشهایم بیرون میآید.
ساقی زلال کوثر چون وعده در بهشتمی ده کزین تحمل کی درد نوش آرد
هوش مصنوعی: ای ساقی، آب زلال کوثر مانند وعدههایی که در بهشت می‌دهند، مژدهای بده که از این تحمل و رنج، چه دردی را میتوان با نوشیدن تسکین داد؟
اهلی چو مست میرد در کوی میفروشانتا قصر حور عینش رضوان بدوش آرد
هوش مصنوعی: زمانی که دلباخته و سرمست در کنار می‌فروشان به سر میبرد، تا بهشتی از زنان زیبا بر دوش او قرار گیرد.