شمارهٔ ۶۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر به چالش‌های عشق و درد و رنجی که از جدایی و بی‌محبتی می‌آید اشاره می‌کند. او از دل‌گرفتگی و احساساتی همچون خشم و ناز سخن می‌گوید و خاطرنشان می‌کند که محبت واقعی می‌تواند حتی در دل‌های سخت نیز اثر بگذارد. به نظر می‌رسد که شاعر به نوعی ناامیدی از عشق اشاره دارد و این که حتی در مواجهه با کم‌محبتی، همچنان امیدی به تسکین درد عشق دارد.
شوخی که می نخورده دل خلق خون کندوای آنزمان که چهره ز خون لاله گون کند
هوش مصنوعی: اگر دلها از خنده و خوشحالی بیخبر باشند، چه بر بد خواهد آمد! وای به روزی که چهرهها از شدت غم و اندوه به رنگ خون درآیند.
گوید مجوی وصلم و نظاره هم مکنپس عاشقی که دل بکسی داد چون کند؟
هوش مصنوعی: می‌گوید به دنبال وصال من نرو و حتی مرا تماشا هم نکن. پس عاشقی که دلش را به کسی داده، چگونه باید عمل کند؟
خواهد به خشم و ناز کند کم محبتمغافل که این کرشمه محبت فزون کند
هوش مصنوعی: اگر به خاطر خشم و ناز خود از محبت من کم کند، غافل است که این رفتار او موجب میشود محبت من بیشتر شود.
آه از بتی که در دل سختش اثر نکردآهی که رخنه در جگر بیستون کند
هوش مصنوعی: آه، چه دردآور است که عشقی که در دل آن سنگی تأثیری ندارد، حتی نمیتواند کوه بیستون را از هم بشکافد.
اهلی اگر نمیکند آن مه دوای دلگاهم به پرسشی غمی از دل برون کند
هوش مصنوعی: اگر کسی به دل من تسکین نمیدهد، آن معشوق گاهی با یک سوال، غم من را از دل بیرون می‌کند.