شمارهٔ ۶۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی سخن می‌گوید که به خاطر عشق و جدایی احساس می‌کند. او به شدت تحت تاثیر عواطفش قرار دارد و آه و ناله‌اش باعث می‌شود دیگران نیز نسبت به این درد آگاه شوند. شاعر به ناتوانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر دلش ناله کند، بی‌هوش می‌شود. همچنین امیدوار است که بادی از سمت محبوبش بیاید و او را تسلی دهد. در نهایت، اشاره به تیغ و کشته شدن محبان دارد که نشان‌دهنده خطرات عشق است.
گر آه کشم آن سگ کویم بسر آیدکز آه من سوخته بوی جگر آید
هوش مصنوعی: اگر من آهی بکشم، آن سگ به من نزدیک می‌شود، چون از صدای آه من بوی جگر سوختهام را میشنود.
از ضعف چنانم که اگر ناله کشد دلبیهوش شوم تا نفسی چند بر آید
هوش مصنوعی: از شدت ضعف و ناتوانی به حالتی رسیدم که اگر دل ناله کند، به قدری بی‌هوش میشوم که برای چند لحظه هم توانایی تنفس ندارم.
دایم برهت پیش صبا دیده گشایمباشد که دمی گردی از آن رهگذر آید
هوش مصنوعی: همیشه چشم به راه تو هستم و وقتی نسیم صبحگاهی بیفتد، شاید تو از آن راه بگذری و نگاهی به من کنی.
از درد تو چون ناله کنم خلق بگریندهر ناله که از درد بود کار گر آید
هوش مصنوعی: وقتی از درد تو فریاد میزنم، مردم به گریه میافتند، زیرا هر فریادی که از درد بلند می‌شود، تاثیرگذار خواهد بود.
جایی که کشی تیغ پی قتل محباناهلی اگرش ره بود اینجا بسر آید
هوش مصنوعی: در جایی که به خاطر محبت و دوستی، کار به درگیری و کشتن میکشد، اگر امکان آمدن به این مکان باشد، باید آنجا پایان کار باشد.