شمارهٔ ۶۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و تأثیرات آن بر روح و دل سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش به معشوق، او را از خاک به آسمان می‌برد و مهر معشوق او را از عالم مادی جدا می‌کند. شبها که دوری معشوق را احساس می‌کند، آه و گریه‌اش را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که ملایک نیز از این آه‌ها بی‌خبر نیستند. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و تأثیرات آن بر دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی چیزهای ناچیز و آلوده هم زیر تأثیر عشق معشوق به پاکی و زیبایی تبدیل می‌شوند. در نهایت، او از اشک‌ها و احساساتی که در دل دارد، سخن می‌گوید و عشق را به عنوان نیرویی پاک و تحول‌زا توصیف می‌کند.
از خاک رهم عشق بر افلاک برآردچون ذره مرا مهر تو از خاک برآرد
هوش مصنوعی: عشق من مانند ذرهای از خاک به آسمان پرواز می‌کند، و مهر تو باعث میشود که من از زمین بلند شوم.
تا رفت گل روی تو از گلشن چشمممژگان در چشم از خس و خاشاک برآرد
هوش مصنوعی: زمانی که جمال تو از باغ چشمانم دور شود، مژگانم در چشمانم مثل خس و خاشاک به پا خواهد خاست.
شبها بسر خاک شهیدت نه چراغ استآهی است که او از جگر چاک برآرد
هوش مصنوعی: شبها در کنار خاک شهیدت نه نوری وجود دارد و نه چراغی، فقط آهی است که او از عمق دلش برمیآورد.
از آه من آسوده نباشد ملایککاین آتش دل دود ز افلاک برآرد
هوش مصنوعی: از درد و غم من هیچ موجودی در آرامش نخواهد بود، زیرا این آتش درونم باعث میشود که دودش به آسمانها برسد.
بزدود مه روی تو از صیقل ابروهر زنک که آیینه ادراک برآرد
هوش مصنوعی: هر کسی که به زیبایی و درخشش چهرهات توجه کند، از زیبا بودن ابروهایت متوجه میشود و عشق و جذابیت تو را میبیند.
هر خار که آلوده بپای سگت از خونچشم از مژه اشک فشان پاک برآرد
هوش مصنوعی: هر خاری که به پای سگ تو مینشیند، از خون چشمانش اشک میریزد و آن را پاک می‌کند.
شد در صدف دیده اهلی در اشکیهر ژاله که آن روی عرقناک برآرد
هوش مصنوعی: در صدف چشم، اشکی مانند دریا دیده میشود که هر قطره آن، زیبایی چهرهای عرق آلود را به نمایش میگذارد.