شمارهٔ ۷۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت و احساسات عمیق خود، به جستجوی محبوبش (لیلی) و غم و اندوه ناشی از دوری از او اشاره می‌کند. او به تلاش‌های خود برای درک و فهم این عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که این حکایت‌ها درونش را می‌سوزاند. در نهایت، شاعر می‌گوید که غم دلش او را زنده نگه‌داشته و هرچند به نظر می‌رسد دردش در حال تمام شدن باشد، ولی وجود عشق و درد آن همچنان با اوست.
ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می‌کنددر بن هر خار جستجوی مجنون می‌کند
هوش مصنوعی: لیلای محبوب از شدت عشق و اشتیاق، در دشت و کوه و صحرا به دنبال مجنون میگردد و حتی در تیرهترین و دورافتادهترین جاها هم دلش نمیگذارد و جستجو می‌کند.
گوش بر افسانه من خلق را دفع ملالاین حکایت‌ها که من دارم جگر خون می‌کند
هوش مصنوعی: من با قصههای خود، به مردم گوشزد میکنم که این داستانها چقدر میتواند دل را به درد آورد و نگرانکننده باشد.
زنده‌ام من از غم دل پس دلی کو بی‌غم استیارب او زندگانی در جهان چون می‌کند
هوش مصنوعی: من از غم دل زنده‌ام، پس دل بی‌غم کجاست؟ خدایا، او چگونه در این دنیا زندگی می‌کند؟
خار خارم می‌دهی از رشک زان دورم که توبا تو بودن جان من در دل افزون می‌کند
هوش مصنوعی: میگویی که چون من به دور از تو هستم، حسادت و غم در دلم به سراغم میآید و این احساس، آتش عشق و محبت به تو را در من بیشتر می‌کند.
حال گفتن با تو اهلی را ندارد فایدهحالیا دردی ز دل یکباره بیرون می‌کند
هوش مصنوعی: صحبت کردن با تو فایدهای ندارد، چون الان درد و غم از دل را یک باره بیرون می‌کند.