شمارهٔ ۷۳۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره قدرت و تاثیر عشق بر جان و دل انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که عشق می‌تواند جان‌ها را هلاک کند و دل‌ها را خراب کند. دل‌های صاف و پاک با کدورت کسی آلوده نمی‌شوند و عشق می‌تواند آیینه‌ای برای شناخت حقیقت باشد. اگر کسی عشق را چشیده باشد، از ترس قیامت نیز هراسی نخواهد داشت. در کوی محبوب، بی‌خواFear و با شجاعت زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که باید دل‌های خود را مانند احشام به عشق بسپاریم، زیرا از آن عشق فیضی می‌رسد که بیشتر از آن نمی‌توان به خاک سپرد.
گنجی است عشق کز وی صد جان هلاک گرددصد دل خراب گردد صد سینه چاک گردد
هوش مصنوعی: عشق به قدری ارزشمند و عظیم است که افرادی را به کام مرگ میکشاند و دل‌ها را ویران می‌کند. این عشق می‌تواند باعث شود که انسانها به شدت دچار درد و رنج شده و حتی سینههایشان را پاره کنند.
صافی دلان کدورت بر دل ز کس ندارندباشد که مدعی را آیینه پاک گردد
هوش مصنوعی: دل‌های صاف و بیآلایش هیچ کینه و کدورتی از کسی ندارند، ممکن است که مدعی در خود نگاهی بیابد و پاکی دلشان را ببیند.
هر کسکه دیده باشد چون عشق رستخیزیاز فتنه قیامت کی هولناک گردد
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق را چنان به درستی درک کرده باشد، دیگر از وحشت روز قیامت نمیترسد.
در کوی آن پریوش صد سر ببرگ کاهیدیوانه است کآنجا بی ترس و باک گردد
هوش مصنوعی: در کوچههای آن محبوب، صدها دیوانه وجود دارد که در میان برگهای کاه، بیهیچ ترس و نگرانی سرگردانند.
پیش سگانش افکن اهلی دلت که از ویفیضی رسد بغیری به زانکه خاک گردد
هوش مصنوعی: به دل خود اهمیت بده و آن را در اختیار افرادی بگذار که شایسته هستند. از آنها بهرهمند میشوی و این بهتر از آن است که دل خود را به کسانی بسپر که ارزش آن را نمیدانند و آن را بیارزش میکنند.