شمارهٔ ۷۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به شمعی اشاره می‌کند که درخشان و جاذب است و پروانه‌ای را که به خاطر زیبایی آن جانش را فدای می‌کند، توصیف می‌کند. او به نگاهی اشاره می‌كند که تنها از سوی نوزادی که به دنیا می‌آید و به مادرش خیره شده، قابل چشم‌پوشی است. همچنین شاعر درباره‌ی علاقه و عشق واقعی صحبت می‌کند که به صورت طبیعی و از ازل در دل انسان‌ها وجود دارد و به فیض و خوشبختی بی‌پایان می‌رسد. میخانه به عنوان نمادی از عشق و وفا معرفی می‌شود که در آن دل‌های سوخته می‌توانند آرامش پیدا کنند.
هر شمع جمالی که بر افروخته باشدپروانه او جان من سوخته باشد
هوش مصنوعی: هر شمعی که زیبایی خاصی داشته باشد، پروانهاش جان من را آتش میزند.
چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاداز مادر ایام نظر دوخته باشد
هوش مصنوعی: تنها کودکی که به دنیا می‌آید و از مادرش جدا نشده است میتواند چشم از تو بردارد.
خواهد به نثار قدمت دیده من ریختلعلی که بخون جگر اندوخته باشد
هوش مصنوعی: چشم من آماده است تا به نشانه قربانی کردن مهر و عشق، اشکهای گرانبهایی مانند لعل را نثار قدمهای تو کند، اشکهایی که از دل شکسته و جگر خونی سرچشمه گرفته است.
میخانه ما کعبه فیض است کز آنجاصد تیره درون شمع دل افروخته باشد
هوش مصنوعی: میخانه ما محلی است که بیش از هر جا به نور و فیض می‌رسد و از آنجا شعلههای عشق و روشنایی در دل‌های ما روشن می‌شود.
در مهر و وفا حاجت آموختنش نیستاهلی که وفا از ازل آموخته باشد
هوش مصنوعی: برای یادگیری مهر و وفا نیازی به آموزش نیست؛ کسی که از ابتدا وفا را یاد گرفته، به این آموزشها نیازی ندارد.