شمارهٔ ۷۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که پیامی از او خواهد برد و سلامش را به دیگران می‌رساند. او با اشاره به نام و نشانی که از او باقی نخواهد ماند، از محو شدن خود در زندگی سخن می‌گوید. همچنین بیان می‌کند که درد و دلش را که به خاطر سکوتش سوخته، نهایتا به آسمان خواهد رفت. شاعر از دلش می‌خواهد که در دام دل دیگران نیفتد و از بین نرود، زیرا همه افراد همچون گل‌هایی هستند که جانشان را به دست دارند. در ادامه، او از باغبان می‌خواهد که در را باز کند و به زیبایی خرامش اشاره می‌کند، همچنین به روح مقدس و تأثیر کلام فرشتگان بر دلش اشاره دارد. به طور کلی، شعر بر مسأله فنا و زیبایی‌های زندگی تأکید دارد.
بکوی دوست که از ما پیام خواهد برد؟سلام ما که بدار السلام خواهد برد؟
هوش مصنوعی: به سمت دوست برو که پیام ما را به او خواهد رساند؟ سلام ما که به درود و سلام خواهد فرستاد؟
چنین که نام و نشانم بزندگی محو استچو بی نشان شوم از من که نام خواهد برد؟
هوش مصنوعی: چنان که نام و نشانی از من به زندگی باقی نیست، وقتی که دیگر نشانی از من نماند، چه کسی به یاد من خواهد بود؟
بسوختم ز خموشی و عاقبت دانمکه دود دل علم من ببام خواهد برد
هوش مصنوعی: از دلخوری و سکوت به شدت رنجیدهام و در نهایت میدانم که غم من مانند دودی خواهد رفت و به آسمان خواهد رسید.
دلا، ز رشته جان دام دل منه که همایبدام کس نفتد بلکه دام خواهد برد
هوش مصنوعی: ای دل، از زنجیر جان خودت را آزاد کن، زیرا هیچ پرندهای به دام کسی نمیافتد، مگر اینکه خودش بخواهد در دام بیفتد.
هزار کس چو گل استاده نقد جان بر کفصبا بحضرت او تا کدام خواهد برد
هوش مصنوعی: هزاران نفر مانند گل در انتظارند و جان خود را در دست دارند، صبا (نسیم) به کجا خواهد برد تا به او برسد؟
خرام او نگر ای باغبان و در بگشاکه آب سرو سهی زین خرام خواهد برد
هوش مصنوعی: به راه رفتن دلنشین او نگاه کن، ای باغبان، و در را باز کن، زیرا صدای حیاتبخش او همچون آب زلال درختان بلند، تو را به سوی خود خواهد کشید.
ز فیض روح قدس بکر خاطر اهلیدل از فرشته بحسن کلام خواهد برد
هوش مصنوعی: به لطف روح مقدس، دل آرام و پاک میطلبد که از فرشته در کلام زیبا و دلنشین، بهرهمند شود.