شمارهٔ ۷۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف درد و رنج ناشی از عشق و فراق می‌پردازد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که عشق او همچون آتش سوزاننده است. عاشق از دوری معشوق و تاثیر آن بر وجودش می‌نالد و می‌گوید که حتی ناراحتی‌های دیگر نمی‌توانند به‌اندازه این درد سوزان باشد. او همچنین به زیبایی لب‌های معشوق اشاره دارد که شعله‌ای از عشق را در دل او شعله‌ور کرده است و می‌گوید که اگر او حقیقت عشق را بیان کند، جان بسیاری سوزانده خواهد شد. در واقع، شاعر در این اشعار نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و تاثیر عمیق آن بر زندگی عاشق است.
خیال آن لب می جان ناتوان سوزدعجب میی که بلب نارسیده جان سوزد
هوش مصنوعی: تصور آن لب، دل ناتوان را میسوزاند؛ چه عجب که میخوارگی، حتی قبل از رسیدن به فصل نارس، جان را سوزانده است.
تو آفتابی و عمریست کز نظر دوریهنوز مهر توام مغز استخوان سوزد
هوش مصنوعی: تو همچون آفتاب درخشان هستی که مدتهاست از دید من دوری، اما هنوز عشق تو در عمق وجودم میسوزد و حرارتش را حس میکنم.
اگر زمین و زمان سوزد آتش دوزخشرار آتش هجر تو بیش از آن سوزد
هوش مصنوعی: اگر زمین و زمان در آتش بسوزند، آتش جدایی تو به مراتب بیشتر از آن میسوزاند.
بسوخت هجر پسر جان پیر کنعان لیکنه آنچنانکه مرا هجرت ای جوان سوزد
هوش مصنوعی: درد دوری و جدایی در دل یعقوب، پدر بزرگ کنعان، به قدری نبود که مانند سوزی که در دل من وجود دارد، آزارش دهد.
لب تو آتش مهری که در دلم افکندچو شمع اگر بزبان آورم زبان سوزد
هوش مصنوعی: لب تو همچون آتش است که مهر و محبت را در دل من شعله‌ور کرده است. اگر بخواهم این احساس را بیان کنم، زبانم میسوزد.
زهر کناره چو شمعت هزار عاشق هستولیک حسن تو پروانه از میان سوزد
هوش مصنوعی: چشمهایت مانند شمعی روشن، زمینهساز جذب هزاران عاشق است، اما زیبایی تو باعث میشود که پروانهای خاص از میان آنها بسوزد.
از آن دهان بکنایت سخن کند اهلیکه گر صریح کند جان عاشقان سوزد
هوش مصنوعی: از آن دهان توحیدی که اگر به روشنی سخن بگوید، جان عاشقان میسوزد، فقط به کنایه حرف میزند.