شمارهٔ ۷۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به غم و ناراحتی ناشی از فراق معشوق می‌پردازد. او از درد و رنجی می‌گوید که به دلیل جدایی و فاصله با معشوق احساس می‌کند. همچنین این اندیشه را مطرح می‌کند که اگر او در آتش عشق بسوزد، این درد ممکن است به نوعی پاکی و رهایی منجر شود. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر دردی بر دلش بنشیند، اما اگر این درد در راه معشوق باشد، رنج کمتری خواهد داشت. او به طور کلی از سختی‌های عاشقی و غم جدایی و تأثیر آن بر زندگی و احساسات دیگران سخن می‌گوید.
دل خورد غم که چرا مرده صفت خاک شودزنده چون شمع بسوزش که زغم پاک شود
هوش مصنوعی: دل به خاطر غم درنده است که چرا انسان باید مانند خاک مرده شود. اما اگر او مانند شمع بسوزد، میتواند از غم خود رهایی یابد و پاک شود.
نه من از زخم فراق تو جگر چاک شدمگر بکوهی رسد این زخم جگر چاک شود
هوش مصنوعی: من از درد جدایی تو به شدت آسیب ندیدهام؛ اگر این زخم به کوه برسد، آنگاه کوه هم از این درد فرسوده خواهد شد.
گر سگ کوی تو خونم بخورد غم نبودغم از آنست که دیوانه و بی باک شود
هوش مصنوعی: اگر سگ کوی تو خون من را بخورد، غمی نیست؛ غم از این است که کسی دیوانه و بیپروا شود.
چند سوزد فلک از داغ فراقت دل خلقآه اگر دود دل خلق بر افلاک شود
هوش مصنوعی: چند بار آسمان از درد نبودنت به خود میسوزد و دل مردم را میسوزاند؛ اگر درد دل مردم به آسمان برسد و آنجا را دود کند.
همه جا در ره من خار بلا میرویدبسکه باران غم از دیده نمناک شود
هوش مصنوعی: در هر جا که میروم، مشکلات و موانع به وفور وجود دارد، چرا که اشکهای غم از چشمانم میریزند و مانند باران بر زمین میافتند.
سر اهلی که سجودش همه در پای تو بودبهتر آنست که هم در قدمت خاک شود
هوش مصنوعی: سری که همیشه در برابر تو فروتنی و احترام می‌کند، شایستهتر است که زیر پای تو خاک شود.