شمارهٔ ۷۹۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و نارضایتی از دوری معشوق است. شاعر می‌گوید اگر یار نباشد، خوشبختی نیز ممکن نخواهد بود و تلاش‌های فرد برای رسیدن به خوشبختی بی‌فایده خواهد بود. او به محدودیت‌های روحی و عاطفی خود اشاره می‌کند و می‌پرسد بدون عشق، زندگی چگونه ممکن است. همچنین از وفاداری و وابستگی خود به معشوق صحبت کرده و از قدرت عشق و تأثیر آن بر حالات روحی‌اش می‌گوید. در پایان، شاعر به این نکته می‌پردازد که هجر و وصال چه اهمیتی دارد، زیرا او به سرنوشت خود آگاه است.
تو یار اگر نشوی بخت یار چون گرددبسعی خویش کسی بختیار چون گردد
هوش مصنوعی: اگر تو یار من نباشی، چگونه بخت و اقبال خوب خواهد شد؟ سعی و تلاش خود کسی را چقدر میتواند خوشبخت کند؟
خطت بنقطه دل راه بسته چون پرگارازین میانه کسی برکنار چون گردد؟
هوش مصنوعی: خط تو مانند نقطهای است که دل را به تنگنا انداخته و مانند پرگار، کسی نمیتواند از این وسط جدا شود. حالا چگونه میتوان از این وضعیت خارج شد؟
تو گر بمهر نگردی قرار بخش دلمفلک بکام دل بیقرار چون گردد؟
هوش مصنوعی: اگر تو با مهرت به من ننگری، چگونه میتواند دل بیقرار من، آرامش پیدا کند؟ در واقع، اوضاع و احوال زندگی چگونه میتواند به نفع دل پر آشوب من تغییر کند؟
بپایبوس سگت گرنه رخ بخون شویمز گرد رخ غم ما بی غبار چون گردد؟
هوش مصنوعی: اگر به پای سگت نرسم و به تو ادب نکنم، آیا چهرهام به خون نمیافتد؟ غم ما چقدر بیگرد و غبار خواهد بود؟
سگ توایم و ز مجنون وشی نمیدانیمکه آهویی چو تو ما را شکار چون گردد؟
هوش مصنوعی: ما همچون سگی هستیم که در طلب معشوقی دیوانهای مانند مجنون سرگردانیم و نمیدانیم چگونه ممکن است زیبایی چون تو به انتظار ما بیفتد و ما را در دام عشق خود گرفتار کند.
بباد تا نشود استخوان و چهره زردخزان محنت ما نوبهار چون گردد؟
هوش مصنوعی: بگذار باد بوزد تا اینکه استخوانها و چهرهمان زرد و پژمرده نشود. وقتی برکت و زیبایی بهار به ما برسد، وضعیتمان چگونه خواهد شد؟
ز هجر و وصل چه اندیشه میکنی اهلیکه واقفست که انجام کار چون گردد
هوش مصنوعی: به چه فکر میکنی ای اهلی درباره جدایی و وصال، وقتی که خودت میدانی نتیجه کار چگونه خواهد بود؟