شمارهٔ ۷۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطف الهی اشاره دارد و تاکید میکند که وجود خداوند و ماهیت عشقش چگونه می‌تواند تمامی موجودات را زنده و امیدوار کند. شاعر در ابیات مختلف از حالتی از شرم و فروتنی صحبت میکند که در برابر لطف الهی عارض می‌شود و از زیبایی‌ها و نعمت‌های عشق سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و لطف الهی هیچکدام ناچیز نیستند و همواره سایه و حمایتی برای فقیران و درماندگان به شمار می‌آیند.
حسنت که ذره را مه تابنده میکندبرقی است تا چراغ کرا زنده میکند
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند نوری است که حتی یک ذره کوچک را میدرخشد و باعث می‌شود چراغی روشن شود و زندگی ببخشد.
من کیستم که لطف تو خواند سگ خودممار ا کمال لطف تو شرمنده میکند
هوش مصنوعی: من کیستم که تو به من لطف داری، حتی سگم هم در کمال محبت تو شرمنده می‌شود.
خود را بظل عشق رسان کاین همای بختمرغ خرابه طایر فرخنده میکند
هوش مصنوعی: خود را در سایه عشق قرار بده، زیرا این خوشبختی به مانند پرندهای است که از یافتههای خوشایند در میان خرابهها بهرهمند می‌شود.
ساقی ز بسکه لطف کند جام لاله گونچون نرگسم ز شرم سرافکنده میکند
هوش مصنوعی: ای ساقی، به خاطر محبتهای بسیارت، جامی به رنگ لاله برای من فراهم میکنی که من مانند نرگسی از شرم سر به زیر انداختهام.
محمود باد عاقبت حسن آن پسرکو پادشه برغبت خود بنده میکند
هوش مصنوعی: محمود به خوبی میدانست که حسن، پسر چه کسی است و او را به سمت خود جذب میکند. حسن کسی است که می‌تواند به عنوان پادشاه شناخته شود و با اراده خود، دیگران را به خدمت خود میگیرد.
سرو من از میان جوانان مباد گمکو سایه بر فقیر کهن ژنده میکند
هوش مصنوعی: سرو من نباید از بین جوانان ناپدید شود، زیرا سایهاش بر روی فردی فقیر و پیر که از فقر رنج میبرد، تاثیرگذار است.
خورشید چرخ را نرسد سایه یی زیاراین مرحمت به اهلی درمانده میکند
هوش مصنوعی: خورشید نمیتواند سایهای بر چرخ بزند و این لطف الهی است که به انسانهای دردمند و درمانده می‌رسد.