شمارهٔ ۸۰۱
هوش مصنوعی: غزل فوق به بیان موضوعاتی چون عشق، مستی، زیبایی و زهد می‌پردازد. شاعر از زیبایی و جذبه معشوق صحبت می‌کند و کشش عاشقانه بین دو فرد را به تصویر می‌کشد. او به بیداری دل از خواب و شور و حیات پس از عشق اشاره دارد و به مفاهیمی چون غم و رنج در عشق نیز پرداخته است. در ادامه به نقد زاهدانی می‌پردازد که از دنیای واقعی غافلند و در مدارس در پی علم‌اند، ولی در دل غم‌های خود غرق‌اند. شاعری به تصویر می‌کشد که عشق و شور زندگی اولویت بیشتری دارد و از افتادگی و خاکساری در برابر عشق و حقیقت سخن می‌گوید.
خوش آن که مست شوی تا بهانه برخیزدتو باشی و من و شرم از میانه برخیزد
هوش مصنوعی: خوشا وقتی که مست شوید و از این مستی بهانهای برای شروعی تازه پیدا کنیم، در حالی که تو و من در کنار هم باشیم و احساس شرم و خجالت میان ما برطرف شود.
مکَن زخواب دو نرگس، چو بوسه می‌دزدمو گر نه فتنه‌ای از هر کرانه برخیزد
هوش مصنوعی: چشمهای زیبای تو مرا به خواب میبرد و اگر موفق شوم که بوسهای از تو بگیرم، ممکن است آشوبی از هر سو به پا شود.
نهال عشق نشاندم به دل چو دانستمکه رستخیز جهانم ز خانه برخیزد
هوش مصنوعی: عشق را در دل خود کاشتم، چون فهمیدم که روز قیامت و برپایی جهان، از خانهام برخیزد.
خوش آن حریف که گر مرغ بسملش سازندبه خاک افتد و خوش عاشقانه برخیزد
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که اگر محبوبش به او آسیب بزند، با وجود درد و رنج، باز هم با عشق و شور و نشاط از زمین بلند شود.
همان به است که بندم چو غنچه لب، ورنهز آتش جگرم صد زبانه برخیزد
هوش مصنوعی: بهتر است که لبهایم را همانند یک غنچه ببندم، چون در غیر این صورت، شعلههای آتش از دل دچار ویرانیام، درشت و زبانهکش بیرون میآید.
قیامت است جمال تو ای بهشتی رویمکِش نقاب که شور از زمانه برخیزد
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند روز قیامت است، ای کسی که چهرهات بهشتی است. نقابت را کنار بزن، زیرا شور و هیجان از طریق زمان آغاز میشود.
بر آستان تو اهلی نه آن‌چنان افتادکه تا قیامت ازین آستانه برخیزد
هوش مصنوعی: در آستان تو، عشق و علاقه به قدری عمیق است که تا ابد نمیخواهم از این مکان دور شوم.