شمارهٔ ۸۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تغییراتی در روابط بین افراد می‌پردازد. شاعری از دوری و جدایی صحبت می‌کند و به یادآوری وفا و محبت در گذشته می‌پردازد. او به این نتیجه می‌رسد که دیگر نمی‌توان به گذشته‌ها بازگشت و روابط به شدت تغییر کرده است. همچنین، شاعر به ناامیدی و حسرت اشاره می‌کند و از ناتوانی در تغییر وضعیت فعلی ابراز ناراحتی می‌کند. در نهایت، او از احساس خستگی و بی‌تفاوتی نسبت به اوضاع کنونی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دیگر تمایلی به ادامه این نوع روابط ندارد.
از بتان دل برکنم گویم مسلمان دگرناگهان روی ترا بینم پشیمان دگر
هوش مصنوعی: از محبوبان دل خود را دور میکنم و میگویم که دیگر مسلمان شدهام، اما ناگهان که روی تو را میبینم، پشیمان میشوم.
تا دل آزاده در زنجیر زلفت بسته امبا خود از دیوانگی دست و گریبانم دگر
هوش مصنوعی: دل آزاد خود را به زنجیر زلف تو گره زدهام و اکنون از دیوانگی، درگیر و دستوپنجه نرم میکنم.
خاطر از نظاره ات صد سال اگر جمع آورمیک نظر کز دیده ام رفتی پریشانم دگر
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به یاد تو و نگاهت فکر کنم، باید صد سال بدوم تا خاطراتم را جمع کنم. اما تنها یک نگاه از تو کافی است تا تمام آن تلاشها و یادها را به هم بریزد و مرا دچار پریشانی کند.
گر دلم داری نگه دوری نباشد زانکه مندل بشرط آن ترا دادم که نستان دگر
هوش مصنوعی: اگر تو را در دل دارم، نباید دوری بین ما وجود داشته باشد، زیرا من قلبم را با این شرط به تو دادم که دیگر آن را پس نگیری.
منکه عمری میگشودم عقده از کار کسانحالیا اهلی بحال خویش حیرانم دگر
هوش مصنوعی: من که سالها در مورد مشکلات و گرفتاریهای دیگران صحبت میکردم، حالا خودم در وضعیت عجیبی قرار گرفتهام و به حال خودم گیج و سردرگم هستم.