شمارهٔ ۸۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌ها، زیبایی چهره و ویژگی‌های خاص معشوق را ستایش می‌کند. او به مقایسه گلی بودن روی معشوق و لطافت خط او با عناصر طبیعی می‌پردازد. همچنین به تاثیر عواطف و احساسات ناشی از عشق بر دل و حال خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در میان خطرات، زیبایی معشوق او را به خود جذب می‌کند. در نهایت، شاعر از نگاه معشوق به عنوان جذاب‌ترین و پرخطرترین ویژگی یاد می‌کند.
بچه مهر و چه وفا با تو نشینم دگرتا به امروز چه دیدیم که بینیم دگر
هوش مصنوعی: من با تو و از محبت و وفا همراهی میکنم، زیرا تا کنون تجربههای گوناگونی داشتهایم و نمیدانیم آینده چه چیزهایی را به همراه خواهد داشت.
تو جفا کار شدی ما ز وفا سیر شدیمتو چنان گشتی و ما نیز چنینیم دگر
هوش مصنوعی: تو بیوفا و بیرحم شدهای و ما از وفاداری خسته و دلزدهایم. تو به گونهای تغییر کردهای و ما هم همینطور تغییر کردهایم.
جای ما نیست بکوی تو گذشتیم از آنگر بود خلد برین هم که براینیم دگر
هوش مصنوعی: ما دیگر در کوی تو جا نداریم و از آنجا گذر کردهایم، حتی اگر بهشت هم در اینجا باشد، ما دیگر به آن تعلق نداریم.
دست کوتاهی از اینگونه که ما رندان راستجز گل حسرت ازین باغ چه چینیم دگر
هوش مصنوعی: ما که از خوشیها و نعمتهای زندگی محرومیم، جز حسرت و افسوس بر دل نمیزنیم و در این باغ زندگی، چیزی برای برداشت نداریم.
صید پابسته شدن تا کی و خواری تا چند؟خیز اهلی که بیک جا ننشینیم دگر
هوش مصنوعی: چقدر باید در قید و بند دیگران باشیم و تا کی این وضعیت حقارت را تحمل کنیم؟ برخیز، ای آزاد، چون دیگر نمیخواهیم در یکجا بمانیم و بیتحرک باشیم.