شمارهٔ ۸۲۱
هوش مصنوعی: سخن در این شعر به توبه‌ای کاذب اشاره دارد که شاعر از می و عشق معشوقش دست کشیده است، اما در حقیقت نتوانسته از این جذبه و شور خود را آزاد کند. او با وجود اینکه خود را خاک می‌داند، وقتی به مهر معشوقش می‌رسد، به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرد و در حالتی از بی‌خودی قرار می‌گیرد. شاعر از زلف معشوق یاد کرده و به زیبایی آن اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که کاش زلف معشوقش در دستانش باشد. او همچنین از غم دنیا به تنگ آمده بود، اما اکنون از آن رهایی یافته و سپاسگزار ساقی (شراب‌ساز) است. در آخر، شاعر امید دارد که اگر بختش یاری کند، دلش مانند گلی خواهد شکفت و شادی و زیبایی را تجربه خواهد کرد.
شهسوارا، ز من سوخته خرمن مگذرتا سرم خاک نسازی ز سر من مگذر
هوش مصنوعی: ای سوار بزرگ، از کنج دل سوختهام عبور نکن. مبادا که با گذشتنت بر سرم خاک بریزی و مرا به فراموشی بسپاری.
خون کس دامن پاک تو نگیرد هرگزاز سر کشته خود برزده دامن مگذر
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند به دامن پاک تو آسیب برساند، پس از کسانی که به خون دیگران آغشته شدهاند، دوری کن و به آنها نزدیک نشو.
در دل تیره اگر میگذری دوری نیستنور چشم منی از دیده روشن مگذر
هوش مصنوعی: اگر در دل تاریکی حرکت میکنی، نگران نباش؛ برای من تو مانند نوری هستی که از چشمانم نمیگذری.
سر من گفت عدو لایق فتراک تو نیستاز سر دوست ببدگویی دشمن مگذر
هوش مصنوعی: دشمن نمیتواند به تو آسیب بزند، زیرا تو در دوستی و صداقت قوی هستی. بنابراین، هرگز به بدگویی از دوستان خود نپرداز.
آتشی می فکند روی تو در خرمن گلای گل تازه عرق کرده به گلشن مگذر
هوش مصنوعی: آتشی که بر روی تو میریزد، شبیه آتشی است که در میان خوشههای گل میدرخشد. ای گلی که تازه رطوبت را به خود گرفتهای، در این باغ گذر نکن.
تاب دود دلت از سینه اهلی نبودتو گل گلشن جانی سوی گلخن مگذر
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که غم و اندوهی که به دلت چنگ انداخته، از نوعی طبع آرام و هماهنگ نیست. بنابراین، از آنجا که هوا مملو از عشق و زیبایی است، بهتر است به سمت محلی که آرامش بیشتری دارد بروی و از محیط دلگیر دوری کنی.