شمارهٔ ۸۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و رهایی از دنیا و غم‌های آن می‌پردازد. شاعر دعوت می‌کند که از مسایل دنیوی و دغدغه‌های زندگی گذر کنیم و به سیر و سلوک روحانی و وصال حقیقی برسیم. او به نکته‌هایی مانند مرگ در فراق و عشق اشاره می‌کند و بر این باور است که عاقل باید از اندیشه‌های زاید و رنج‌های دنیوی فراتر برود و خود را به عشق و رهایی نزدیک کند. در نهایت، تجلی عشق را بالاتر از هر دغدغه‌ای می‌داند و بر این اساس، به تردیدها و مشکلات زندگی پشت سر گذاشته شود.
توبه کردم از می و معشوق سرمستم دگرتوبه یی هرگز نکردم من که نشکستم دگر
هوش مصنوعی: من از نوشیدن شراب و عشق معشوقم پشیمان شدم و دیگر هرگز پشیمان نخواهم شد، چرا که دیگر پایانی برای این حال و این احساسات ندارم.
ذره خاکم ولی تا جذبه مهرم رسیدآنچنان برخاستم بیخود که ننشستم دگر
هوش مصنوعی: من همانند یک ذره خاک هستم، اما زمانی که جاذبه عشق و محبت به من رسید، آنچنان به اوج رفتم و مست شدم که دیگر نتوانستم به حالت عادی برگردم.
دادم از دست آن دو زلف و رشته جانم گسستآه اگر افتد سر زلف تو در دستم دگر
هوش مصنوعی: من آن دو زلف تو را از دست دادم و جانم به شدت آسیب دید. ای کاش اگر روزی آن زلف زیبای تو به دستم بیفتد، دیگر از دستم نرود.
یک دو روزی غصه دنیا دلم در بند داشتشکر ساقی میکنم کز غصه وارستم دگر
هوش مصنوعی: مدتی دچار غم و غصه دنیا بودم، اما حالا که از پریشانی رها شدهام، از ساقی تشکر میکنم.
بخت اگر یاری کند اهلی گلی خواهد شکفتغنچه دل را که در شاخ گلی بستم دگر
هوش مصنوعی: اگر شانس به من روی کند، مانند گلی خواهد بود که دل من را که همچون غنچهای در درون خود بستهام، به گل میآورد.