شمارهٔ ۸۳۰
هوش مصنوعی: این شعر دعوتی است به عشق و ارتباط با معشوق. شاعر از باد می‌خواهد که او را به سوی محبوبش ببرد و از خضر می‌خواهد که در روزهای سخت، دستی به تشنگان بدهد. او حس تنهایی و longing خود را با تشبیه به بلبل در قفس بیان می‌کند. به نظر می‌رسد که شاعر احساس ناامیدی می‌کند و در تلاش است تا با عشق و محبت، به آرامش برسد. او به دیگران نیز توصیه می‌کند که در عشق صادق باشند و با فدای جان خود، به عشق وفادار بمانند.
هزار شکر که عالم بکام ماست دگرمی مراد حریفان بجام ماست دگر
هوش مصنوعی: هزار بار سپاس که همه چیز بر وفق مراد ماست و دیگر اینکه خواسته حریفان نیز در پیمانه ما وجود دارد.
مه امید چو نوشد بر آسمان مرادفلک چو حلقه بگوشان غلام ماست دگر
هوش مصنوعی: وقتی ماه امید در آسمان میتابد، ستارههای خوشبختی مانند گوشوارهای به گوش غلام ما آویزان هستند.
شهان بسایه دیوار ما پناه آرندبلی همای سعادت بدام ماست دگر
هوش مصنوعی: بسیاری از شاهان برای پناه آوردن به دیوار ما آمدهاند، بله، پرندهی خوشبختی به دام ما افتاده است.
کسیکه می نشنیدی سلام ما از کبردر انتظار جواب سلام ماست دگر
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر خودخواهیاش سلام ما را نمیشنید، حالا در انتظار پاسخ سلام ما است.
فروغ بم و فراغ صبوحی ات اهلیبیمن فاتحه صبح و شام ماست دگر
هوش مصنوعی: نور تو مانند صبحی است که زندگی ما را روشن کرده و خوشیهای روز و شب ما امروز به پایان رسیده است.