شمارهٔ ۸۳۷
هوش مصنوعی: این غزل درباره‌ی عشق و انتظار شاعر برای وصل محبوب است. شاعر به زیبایی محبوب که همچون خورشید می‌درخشد اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود اینکه می‌داند محبوب به سوی او نخواهد آمد، همچنان چشم به راه اوست. او از درد و رنجی که در اثر دوری محبوب متحمل می‌شود سخن می‌گوید و به بهایی که برای عشق خود می‌پردازد اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از بی‌نظیر بودن محبوب و دشواری رسیدن به او صحبت می‌کند. با وجود همه‌ی اینها، عشق او قوی و پایدار است.
کاکل شکست و شد گره کار بسته ترکار دل شکسته ما شد شکسته تر
هوش مصنوعی: موهای پریشان شده و مشکل ما بیشتر پیچیده شد و دل شکسته ما هم بیشتر جریحهدار شد.
ابرو گشاده بود و مرا کار بسته بودبر زد گره بر ابرو و شد کار بسته تر
هوش مصنوعی: چشم های زیبا و دلربا مرا به چالش کشید و با یک اشاره بیشتر از قبل در دام عشقش افتادم.
اکنون طمع به خسته غم نیست کز دلشآتش بلندتر شد و افغان نشسته تر
هوش مصنوعی: امروزه دیگر امیدی به دل شکسته نیست؛ زیرا آتش درونش بیشتر شعلهور شده و نالهاش هم عمیقتر شده است.
در انتظار روز دگر چند جان دهدبیمار دل که روز به روز است خسته تر
هوش مصنوعی: بیمار دل در انتظار روزی دیگر است و هر روز که میگذرد، خستهتر و ناتوانتر می‌شود.
بازآ که ما بیاد تو از نقش دیگراندل شسته ایم و دیده ز دل نیز شسته تر
هوش مصنوعی: بازگرد که ما به خاطر تو از یاد دیگران دل بریدهایم و چشمانمان نیز بیشتر از دل پاک شده است.
اهلی بیمن عشق تو ای آفتاب حسنباشد همیشه روز بروزش خجسته تر
هوش مصنوعی: عشق تو همچون آفتابی است که همیشه درخشان و پربرکت می‌درخشد و روزهایی که با وجود تو سپری می‌شود، خوشتر و شادابتر است.