شمارهٔ ۸۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد دوری از معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که محبوبش به دل نزدیک‌تر شده، اما از چشم‌ها دور گشته است. شاعر به شدت تحت تأثیر بوی معشوق است و احساس می‌کند که بدون او زندگی‌اش بی‌ارزش است. او از همنفسی می‌خواهد که مانع او نشود و در عین حال، از نصیحت افرادی که او را به دوری از عشق راهنمایی می‌کنند، دوری می‌جوید. در نهایت، شاعر خود را در حالت مستی و شوریدگی به سمت معشوق می‌بیند و از تمایل به نزدیکی با او سخن می‌گوید.
ای بی تو روزم از شب غم جانگدازترشب از هزار روز قیامت دراز تر
هوش مصنوعی: زندگی من بدون تو به قدری غمانگیز است که روزهایم از شبها سختتر و دردناکتر میگذرد و شبهایم به اندازه هزار روز قیامت طولانی میشود.
شمشاد و سرو اگرچه سرافراز عالمندنخل قد تو از همه شد سرفراز تر
هوش مصنوعی: اگرچه درختان شمشاد و سرو در دنیا قد بلند و زیبایی دارند، اما نخل تو از همه آنها بلندتر و برجستهتر است.
بیچاره کرد عشق توام گرچه پیش ازیناز عقل من نبود کسی چاره سازتر
هوش مصنوعی: عشق تو مرا به زحمت انداخت، هرچند قبل از این هیچ کس نمیتوانست از عقل من بهتر راه حلی ارائه کند.
ساقی بیار باده که آن ترک تند خودر مستی از فرشته بود دلنواز تر
هوش مصنوعی: به مینوشی دست بزن که آن جوان زیبا در حال مستی از فرشتهها هم دلنشینتر است.
از هرچه هست ای شه حسنی تو بی نیازوز سیم اشک و روی چو زر بی نیازتر
هوش مصنوعی: ای پادشاه، تو از هرچه هستی بینیاز هستی و ارزش تو به اندازهای است که حتی از طلا و زیبایی چهره و اشک هم بینیازی.
اهلی تو غم ز آتش دوزخ چه میخوریدوزخ کجاست ز آتش غم جانگدازتر
هوش مصنوعی: بگذار غم آتش دوزخ را فراموش کنی، زیرا جایی که درد و اندوه وجود دارد، سختتر و جانسوزتر از آتش دوزخ است.