شمارهٔ ۸۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاودانگی عشق و زیبایی اشاره می‌کند. او با اشاره به مرگ و از بین رفتن جسم، همچنان درد و غم‌های عشق را حس می‌کند. دل او هرگز از یاد وصال معشوق خالی نمی‌شود، و حتی با گذشت زمان، زیبایی و جذابیت معشوق همچنان در دلش زنده است. شاعر همچنین به دگرگونی‌های طبیعت و احساسات انسانی می‌پردازد و تأکید می‌کند که عشق و زیبایی همواره در دل‌ها باقی خواهد ماند، حتی اگر شرایط تغییر کند. به‌علاوه، او به ارزش نیکی و خوبی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و ارادت به معشوق نباید در هیچ شرایطی کم شود.
یک جرعه به خاکم فکن و خاک بجوش آروز بیخودی مرگ مرا باز بهوش آر
هوش مصنوعی: یک قطره از خاکم را بر زمین بریز و خاک را به حرکت درآر و از حال بیخودیم، مرگ مرا بار دیگر هوشیار کن.
یکبار صبوحی زده از خانه برون آیچون صبح قیامت همه عالم بخروش آر
هوش مصنوعی: یک بار با حال خوشی از خانه خارج شو، همانطور که در روز قیامت همه موجودات بهصدا درمیآیند.
من ماهی لب تشنه ام ای خضر کرامتبازم چو خط خود بلب چشمه نوش آر
هوش مصنوعی: من مانند ماهیای هستم که تشنه است و ای خضر مهربان، دوباره مرا به چشمهی نوشان بازگردان.
تا چند نهی گوش بر افسانه مردمیکره سخن عاشق خود نیز بگوش آر
هوش مصنوعی: چقدر باید به سخنان بیاساس و داستانهای دیگران گوش دهی؟ باید به عشق خود نیز گوش بسپاری و به آن توجه کنی.
اهلی اگرت هست هوس معجز عیسیتابوت من آخر به در باده فروش آر
هوش مصنوعی: اگر تو به معجزه عیسی علاقهمندی، پس آخرین درخواست من این است که تابوت من را به بادهفروش بفرستی.