شمارهٔ ۸۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شکرگزاری از آواز خوش و زیبایی می‌پردازد و از دلی پر درد صحبت می‌کند. او به بهار و تروتازگی اشاره می‌کند و می‌گوید که وقت آن است که زخم‌های کهنه باز شده و تازه شوند. همچنین، به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که هرچند تلاش‌ها ممکن است به نتیجه نرسند، ولی زیبایی و عشق تا همیشه در دل باقی می‌ماند. شاعر می‌گوید که در برابر زیبایی معشوق، انسان هرگز نمی‌تواند مقاومت کند و همواره به سوی او کشیده می‌شود.
هرچند که چون شمع مرا سوخته‌ای بازشادم که چراغ دلم افروخته‌ای باز
هوش مصنوعی: هر چند که مانند شمع من را سوزاندهای، اما همچنان خوشحالم که نور دلم را روشن کردهای.
بگشا به من از روی کرم گوشه چشمیکز هردو جهان چشم مرا دوخته‌ای باز
هوش مصنوعی: به من با لطف و محبت اشارهای کن، چرا که از هر دو جهان تنها به چشمان تو خیره شدهام و منتظر نگاهی از جانب تو هستم.
خندی به رخ مردم و سوزی دل عاشقاین شیوه شیرین ز که آموخته‌ای باز
هوش مصنوعی: برخی از مردم با لبخند زدن خود دلهای عاشقان را میسوزانند. این شیوهی شیرین را از کجا آموخته‌ای؟
یارب تو چه شمعی که به تاثیر نگاهیدر سینه دل ریش مرا سوخته‌ای باز
هوش مصنوعی: پروردگارا، تو چه شمعی هستی که با یک نگاه، دل آسیبدیدهام را دوباره شعلهور کردهای.
بس دانه فشانی که کند چشم تو اهلیکز تخم غمش خرمنی اندوخته‌ای باز
هوش مصنوعی: چشم تو به قدری زیبایی دارد که اگر در دل کسی عشق تو جوانه بزند، میتواند دنیایی از عشق و دلتنگی را در دلش بپروراند و انبوهی از احساسات را به وجود آورد.