شمارهٔ ۸۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شکرگزاری خود بابت بازگشت محبوب سخن می‌گوید. او برای دیدن محبوب خود دعا کرده و اکنون احساس می‌کند که غم‌ها از دلش رفته است. با یک نگاه و سلام محبوب، آرامش و شادی به زندگی‌اش بازگشته و عشقش شدت بیشتری پیدا کرده است. شاعر از درد و مشکلاتی که بر اثر جدایی از محبوب کشیده، یاد می‌کند و به شکرانه‌ای که از بازگشت او دارد، اشاره می‌کند. او به طولی می‌افتد که عشق و زیبایی محبوبش را با آفتاب مقایسه می‌کند و از خوشحالی بهاری سخن می‌گوید. در نهایت، به عشق و احساس عمیق خود نسبت به محبوبش تاکید می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر او را در زندگی‌اش مهم می‌داند.
گل من مگو که لب را بکسی گشاد هرگزکه به گلشن وصالش نوزید باد هرگز
هوش مصنوعی: عزیز من، نگو که لبانت هرگز به کسی سخن نگفتهاند، چرا که در باغ عشق او، هیچ بادی هرگز نوزیده است.
من ازین دو چشم غلطان چه مراد نقش بندمکه ز ششدر امیدم نبود گشاد هرگز
هوش مصنوعی: من از این دو چشم پر از اشک چه تحولی میتوانم ایجاد کنم، زمانی که امیدم هیچگاه از این چشمان باز نشده است.
نه که شادی وصالم ندهد زمانه و بسکه بهرچه دل نهادم دگرم نداد هرگز
هوش مصنوعی: زمانه به من اجازه نمیدهد که به وصال محبوبم برسم و تنها این نیست، چون هر چیزی که در دل داشتم، هیچگاه به من برنگشت.
مگرت بیاد آرم غم خود ز ناله ورنهز غرور خوبی از کس نکنی تو یاد هرگز
هوش مصنوعی: اگر غم خود را از یاد نبرم و به خاطر نالهام به یاد تو بیفتم، تو هرگز به خاطر غرورت، خوبی کسی را فراموش نخواهی کرد.
دل عاشقان ز خوبان همه شاد باد یاربدل اهلی از تو بی غم نفسی مباد هرگز
هوش مصنوعی: ای کاش دل عاشقان همیشه از زیباییها شاد باشد، و خدا را شکر که دل بیخبران از تو، هرگز نباید در غم بماند.