شمارهٔ ۸۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب می‌گوید که از حال دل و احساساتی همچون خشم و اندوهش نپرسد. او اشاره می‌کند که دلش دچار درد و سوزش است و از ذکر علت آن پرهیز می‌کند. شاعر به زیبایی و رازهای عشق اشاره دارد و تأکید می‌کند که بسیاری از نکات مهم را باید پنهان نگه داشت. او در نهایت به این نکته می‌پردازد که اگر کسی بخواهد از داستان عشقش بپرسد، نباید توقع داشته باشد که حقیقت تلخ را بشنود. شاعر نشان می‌دهد که عشق واقعی و احساسات عمیق، فراتر از الفاظ و تفسیرهای ظاهری هستند و بهتر است در این زمینه تردید و سکوت وجود داشته باشد.
نوازش تو قیامی ز سرو قامت بسمگر قیام تو آمرزش قیامت بس
هوش مصنوعی: نوازش تو مانند قیام درختی با قامت بلند است، اما آیا قیام تو میتواند باعث آمرزش روز قیامت شود؟
چو نخل گل دگران خویش اگر بیارایندترا همین گل رخسار و سرو قامت بس
هوش مصنوعی: اگر دیگران هم نخل را با گل آرایش کنند، زیبایی تو با آن چهره زیبا و قامت دلربایت برایم کافی است.
چو دورم از بهشتی صفت چه سوزی بازعذاب دوزخیان حسرت و ندامت بس
هوش مصنوعی: زمانی که از بهشتی بودن دور هستم، چه فایدهای دارد؟ تنها عذاب و حسرت دوزخیان را میسوزاند.
به پیش قد تو سرو از غرامت است بپایدگر خجل مکن اورا همین غرامت بس
هوش مصنوعی: قد تو به قد سرو میماند و به خاطر این زیباییات، دیگران احساس حقارت نکنند. این خود زیبایی تو کافی است.
من و ملامت عشق تو گر شوم کشتهمرا ز کنج لحد گوشه سلامت بس
هوش مصنوعی: اگر در عشق تو کشته شوم و به خاطر این عشق ملامت بشوم، برای من از گوشه قبر هم امن و آرامش تو کافی است.
جمال دوست بود خونبهای کشته عشقشهید عشق بتان را همین کرامت بس
هوش مصنوعی: زیبایی دوست، بهای جان باخته در راه عشق است و همین بخشش و بزرگی معشوق برای عاشقان کافی است.
سگ ملامت اهل شب از فغان می کردگر آمی بود او را همین ملامت بس
هوش مصنوعی: سگ شبانه به خاطر نالهاش از انتقاد دیگران ناراحت بود، اما اگر خودش در این انتقادها شریک بود، همین انتقادات برایش کافی بود.