شمارهٔ ۸۸۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عشق، احساسات و رفتارهای انسانی پرداخته و به نوعی توصیه‌هایی را ارائه می‌دهد. شاعر به یار خود می‌گوید که از ناله و شکایت دوری کند و اگر همدل و همنفس است، باید به صورت صادق و واقعی در کنار هم باشند. او اشاره می‌کند که در عشق نباید به دنبال راحتی بود و باید از سختی‌ها و غم‌ها استقبال کرد. همچنین، از طرفی بر اهمیت عفو و بخشش تأکید می‌شود و این که باید عاشقان را درک کرد و از ظلم دست برداشت. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که باید در دل صافی داشته باشیم و از کینه و کدورت دوری کنیم، تا به عشق و زیبایی حقیقی برسیم.
کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویشخار گل کن به من از برق رخ روشن خویش
هوش مصنوعی: من از طعنهها و سرزنشهای دیگران به شدت آزردهام. ای محبوب، با زیبایی و درخشش چهرهات، به من آرامش بده و زندگیام را مانند گلی زیبا کن.
ذوق پابوس تو بیرون نرود از دل منگر به بینم بمثل دست تو در گردن خویش
هوش مصنوعی: عشق و شوقی که برای تو دارم هرگز از قلبم دور نخواهد شد، حتی اگر به زیبایی تو، دستی را در گردن خودم ببینم.
آفتابی تو و از ذوق وصالت همه شبچشم امید گشایم به در روزن خویش
هوش مصنوعی: تو همچون آفتابی و من به خاطر شوق وصالت، تمام شب چشم امیدم را به در اتاقم میدوزم.
مست میخانه چنانم که گرم دست دهدخشت آن خانه کنم تا بقیامت تن خویش
هوش مصنوعی: به شدت و شدت وابسته به شرابخانه هستم، به طوری که اگر دستم به دیوار آن خانه برسد، تا روز قیامت جسم خودم را هم به آن تبدیل میکنم.
گوشه گلخن ما مسکن آن سرمست استکه بصد گلشن جنت ندهد گلخن خویش
هوش مصنوعی: در گوشهی خانهی ما، کسی زندگی می‌کند که حتی با تمام زیباییهای بهشت هم نمیتواند از زندگی در این مکان دل بکند.
خوشه چینی کند از خرمن آنکس اهلیکه چو مجنون تو آتش زده در خرمن خویش
هوش مصنوعی: آدمی که عشق و احساساتش را به پای دیگری میسوزاند و از خود بیخود شده، میتواند از میوههای تلاش و زحمت خود بهرهبرداری کند.
گوشه چشم فکن کز هوس سروقدتکردم از خون جگر لاله ستان دامن خویش
هوش مصنوعی: به کناری نگاه کن، زیرا از عشق و اشتیاق به زیبایی تو، با خون دل به گل لاله دامن خود را آذین بستهام.