شمارهٔ ۸۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به شوق و عشق خود به معشوق می‌پردازد. او با خیال کردن به محبوبش، احساساتی عمیق را تجربه می‌کند و در آغوش خویش، شوق او را گرامی می‌دارد. لحظاتی را توصیف می‌کند که محبوب در حال مستی است و شاعر از دور او را می‌نگرد، احساساتی گیج‌کننده و دل‌انگیز را در خود می‌یابد. همچنین، از زیبایی لب‌های معشوق سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش می‌توانست او را ببوسد. شاعر در نهایت به خستگی و longing خود اشاره می‌کند و از دوری معشوق گلایه می‌کند.
بصبح وصل کشد این شب ستم خوشباشرسد بخانه ما آفتاب هم خوشباش
هوش مصنوعی: در صبح وصال، این شب پر زحمت به پایان میرسد و خوشبختانه آفتاب به خانه ما خواهد آمد.
غمی که میرسد از دوست عاشقانه بکشکسی همیشه نماند اسیر غم خوشباش
هوش مصنوعی: هر غمی که به خاطر دوست به تو میرسد، با عشق و محبت تحمل کن، زیرا هیچکس دائماً در قید و بند اندوه نخواهد ماند. پس خوشحال باش و از لحظاتت لذت ببر.
تو مرغ زیرکی از خار و گل منال ایدلچو خار و گل همه خواهد شدن عدم خوشباش
هوش مصنوعی: ای پرنده باهوش، از خا و گل غمگین نباش، زیرا مانند خار و گل همه چیز در نهایت به نیستی میرسد. شاد باش.
ز بهر جام جم و آب خضر غصه مخورنه آب خضر بماند نه جام جم خوشباش
هوش مصنوعی: برای جستجوی جام جم و آب خضر نگران نباش. نه آب خضر باقی مانده و نه جام جم. خوش باش و زندگی را بگذران.
ز آفتاب به خیبت متاب رخ اهلیکه بر تو نیز فتد سایه کرم خوشباش
هوش مصنوعی: از تابش آفتاب به خاطر این که تو در سایه خوبی قرار بگیری، روی خود را از دیدهها پنهان نکن؛ زیرا سایه محبت نیز بر سر تو خواهد افتاد.