شمارهٔ ۸۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق خود که به مانند گلی در بهار است، یاد می‌کند و ابراز می‌کند که به خاطر دوری از او شب‌ها را به گريه می‌گذراند. او از دیدگانش می‌خواهد که اشک هایش را به پای معشوق نریزند، زیرا در آنجا یادگاری از عشقش وجود دارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که مانند یک گیاه تشنه در میان مصائب، تنها از طریق یاد معشوق و سخنان شیرین او به آرامش می‌رسد. در کل، شعر بیانگر عمق عشق و درد فراق است.
هر کو بهشت وصل او امروز باشد حاصلشفردا به دوزخ گر رود دردی نباشد در دلش
هوش مصنوعی: هر کسی که امروز به وصل و نزدیکی او برسد، در آینده عذاب و جهنم را تجربه خواهد کرد. اگر کسی در دلش هیچ دردی نداشته باشد، به راحتی میتواند این رنج را تحمل کند.
رویش چو گل افروخته نازش جهانی سوختهحسنی چنان نازی چنین چون دل نگردد مایلش
هوش مصنوعی: روی او مانند گل است و زیباییاش موجب آتش عشق در دلها شده است. زیبایی او چنان دلربا و دلنشین است که هیچ دلی نمیتواند از او بگردد.
مایل به داغ بندگی هر کس نگشت از عشق اوداغ قبول عشق هم بختی بباید مقبلش
هوش مصنوعی: هرکسی که در عشق فردی دچار مشکل شود و نتواند به او خدمت کند، باید در دلش علامتی از عشق واقعی را احساس کند تا بتواند به آن عشق نزدیک شود.
مشکل اگر شمع فلک هرگز در آرد در نظرهر کس که ماهی این‌چنین گاهی بود در منزلش
هوش مصنوعی: اگر مشکل نور شمع آسمان هم همیشه در چشم کسی باشد، باید بدانیم که ماهی از این قبیل گاهی در خانهاش دیده میشود.
مجنون چو نتواند شدن با محمل لیلی قرینباری بهل ای ساربان کز دور بیند محملش
هوش مصنوعی: مجنون وقتی نتواند با لیلی در یک جا باشد و او را در کنار خود ببیند، از دور از احوال او نگران میشود و با دلتنگی به کاروانسالار میگوید که او را به سمتش هدایت کند.
اهلی به گرداب غمش بحر کرم جوشد مگرکاین کشتی امید من افتد گذر بر ساحلش
هوش مصنوعی: در دل غم او همچون دریایی پر از کرم و رحمت است، به امید آنکه کشتی آرزوهایم بتواند به ساحل آرامش او برسد.