شمارهٔ ۸۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات شدید و دردناک خود در مواجهه با جدایی و بی‌پناهی سخن می‌گوید. او به دیواری اشاره می‌کند که نماد عشق و عاطفه‌اش است و در هنگام گریه و اندوه به سوی آن دیوار می‌رود. شاعر از حالتی مانند بیمار و بی‌جان توصیف می‌کند که از نبود معشوق تحمل ندارد و در غم و اندوه خود غرق است. او حتی روی دیوار را با نوشته‌های خود سیاه کرده و از گفتگو با آن دیوار به عنوان تنها تسکین دهنده یاد می‌کند. در کل، شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و دردناک شاعر است.
نشد از زخم تیر آهو گریزان روز نخجیرشاز آنشد تا کسی بیرون نیارد از درون تیرش
هوش مصنوعی: از زخم تیر آهو نمیتواند فرار کند، چرا که در روز شکار از آن تیر به بیرون نخواهد پرید.
هر آن عاشق که شد آشفته زنجیر موی توبجز پیش تو نتوان داشتن جایی بزنجیرش
هوش مصنوعی: هر عاشقی که به عشق تو دچار شده و دلش به خاطر زنجیر موی تو آشفته است، نمیتواند جز پیش تو در جای دیگری آرامش پیدا کند.
به خوابم دوش میخواندی میان لاله زار گلمرا در خاک و خون خواهد نشاند امشب بتعبیرش
هوش مصنوعی: دیشب در خوابم میخواندی، در میان گلهای لاله. اما اکنون میدانم که آن گل در خاک و خون خواهد ماند.
الا ای مهربان تدبیر کار اشک ریزان کنکه آب از سر گذشت و ما نمیدانیم تدبیرش
هوش مصنوعی: ای مهربان، لطفاً در کار ما تدبیر کن و راهی برای حل مشکلات بیاب، چرا که ما در شرایط دشواری قرار داریم و از چگونگی مدیریت این مسائل بیخبر هستیم.
براه آرزو اهلی فتاده ذره خاک استبیا ای آفتاب عاشقان از خاک برگیرش
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به انسان و جایگاه او در زندگی اشاره دارد. می‌گوید که انسان با همه آرزوها و خواستههایش، در نهایت یک ذره خاکی است که به زمین افتاده. شاعر از آفتاب، که نماد عشق و روشنایی است، دعوت می‌کند که این انسان را از خاک بلند کند و به او زندگی و امید ببخشد. در واقع، این دعوت به احیاء و نجات است تا انسان بتواند به آرزوهایش نزدیکتر شود.