شمارهٔ ۹۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و عاشقی اشاره دارد. او می‌گوید که هر کسی که به او نزدیک شود، مانند سایه او پی‌اش می‌رود و هر جا که برود، او نیز به دنبالش می‌افتد. اگر هم کسی بخواهد او را از کوی معشوق دور کند، او باز هم به دنبالش می‌رود. او برای رسیدن به معشوق دعا می‌کند و حتی اگر در دل شب از دوری او بمیرد، به خاطر عشقش به دیوار خانه‌اش تکیه می‌دهد. در نهایت حتی با اینکه می‌داند در عشق دچار مشکلات و دردسر خواهد شد، باز هم برای زلف معشوقش به دام می‌افتد. این ابیات بیانگر شدت عشق و وابستگی شاعر به معشوقش است.
نمیخواهد که دست کس رسد بر طاق ابرویشبود پیوسته آن ابرو بلند از تندی خویش
هوش مصنوعی: او نمیخواهد کسی به زیبایی و جذابیتش دسترسی پیدا کند، زیرا همیشه ابروهای بلند و خمیدهاش به خاطر خشم و تندیاش در حال بالا رفتن است.
چنین در خاک و خون افتاده ام مگذرا ای همدمکه میترسم بخون من کشد تهمت سگ کویش
هوش مصنوعی: من بهطرز عجیبی در مصیبت و اندوه غرق شدهام، ای رفیق، از کنار من نگذرجو که نگرانم با تهمت به من، تباهی بیشتری به بار بیاوری.
پی تسکین دل خواهم نشینم پهلویش لیکندلم افزون طپد هرگه رسد پهلو به پهلویش
هوش مصنوعی: میخواهم در کنار او بنشینم تا دل خود را آرام کنم، اما هر بار که به او نزدیک میشوم، قلبم بیشتر و بیشتر به تپش می‌افتد.
همان بهتر که لب بندم زآه گرم پیش اومبادا در عرق افتد زآه من گل رویش
هوش مصنوعی: بهتر است که من از گفتن این آه گرم خودداری کنم، زیرا نخواهم که اثر آن بر چهره گلگون او بیفتد و آن را تحتتأثیر قرار دهد.
سگ مشکین غزال خود من از بوی خوشم باریکه هرجا بگذرد خلقی برآسایند از بویش
هوش مصنوعی: سگی سیاه، غزال من است که بوی خوش آن باعث میشود هر جا که برود، مردم از بوی خوشش لذت ببرند و احساس آرامش کنند.
مبین زنهار ای همدم چو اهلی سرو قد اوکه حسرت بار می آرد هوای سرو دلجویش
هوش مصنوعی: ای همدم، مراقب باش که مانند کسی نشوی که به قامت زیبای او حسرت میبرد و دلش به خاطر یادآوری او غمگین است.