شمارهٔ ۹۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و فقدان صحبت می‌کند. او شیشه‌ای را به تصویر می‌کشد که پر از غم است و می‌خواهد این غم را با اشکهایش تخلیه کند. سپس به سوزش پروانه اشاره می‌کند که از نزدیکی شمع است؛ او خود از دوری معشوقش می‌سوزد. شاعر همچنین به خطی اشاره می‌کند که بر دلش نشسته و این داغ همواره با اوست. با وجود شادی‌های گاه به گاه، او نمی‌تواند شادی دو جهان را با غم مستمرش برابر بداند. در نهایت، او می‌گوید که هرچند انسان‌ها از دنیا دل می‌برند، اما فقط بوی دلخواه از آب و گل خود می‌شنوند.
هرکه شد سویش چو سایه در قفا می‌افتمشتا مرا با خود برد در دست و پا می‌افتمش
هوش مصنوعی: هر کسی که به سوی او بروم مانند سایهای به دنبالش میروم و تا مرا با خود ببرند، در تلاش میافتم.
زین هوس گر شب به سنگ از کوی خود راند سگانشب سگش خیزد از جا من به جا می‌افتمش
هوش مصنوعی: اگر در هنگام شب به خاطر هوس، سگان مرا از کوی خود برانند، من هم بیاختیار به آنجا میروم و از جا برمیخیزم.
بهر داد آیم به راه یار و چون پیدا شودمی‌گذارم داد و اول در دعا می‌افتمش
هوش مصنوعی: برای رسیدن به محبوبم تلاش میکنم و وقتی او را بیابم، تمام خواستههایم را کنار میگذارم و ابتدا به دعا و نیایش مشغول میشوم.
خون خورم شب دور از او چون مست خون خوردن شوممی‌روم در پای دیوار سرا می‌افتمش
هوش مصنوعی: در شبهایی که دور از معشوق هستم، چنان احساس عجز و ناامیدی میکنم که گویا به شدت مست شدهام. در این حال، به سمت دیوار میروم و همانجا به زمین میافتم.
می‌کشم مانند اهلی زلف آن زنجیر مویگرچه می‌دانم که در دام بلا می‌افتمش
هوش مصنوعی: من مانند یک حیوان اهلی، زلف آن را می‌کشم و به زنجیر موهایش دلبستگی پیدا میکنم، با اینکه می‌دانم در دام مشکلات و دردسرها گرفتار خواهم شد.