شمارهٔ ۹۱۰
هوش مصنوعی: شعر به بررسی عشق و غم می‌پردازد و به تضادهای احساسات انسانی اشاره دارد. شاعر از نخل کرم می‌خواهد تا میوه‌اش را به دیگران بدهد و به حرمت دوستی و ادب تأکید می‌کند که نباید تحت تأثیر بازی‌های دیگران قرار گیرد. همچنین، به ناامیدی و امید اشاره می‌شود و تأکید می‌شود که باید از جستجوی خواسته‌ها دست نکشید. در نهایت، شاعر به خاستگاه خاکی انسان‌ها و وابستگی‌شان به طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس بر اساس حال و وضعیت خود مست و خوشحال است.
نقش پای او که محراب دعا می یابمشسجده شکری کنم در هر کجا می یابمش
هوش مصنوعی: هر جا که رد پای او را میبینم، به یاد دعا و طلب نیاز میافتم و در هر زمان، شکرگزاری میکنم.
زهره دیدن ندارم از جفای خوی اوگرچه با خود باز در عین وفا وی یابمش
هوش مصنوعی: من نمیتوانم درد و رنجی را که به من میزند تحمل کنم، هرچند میدانم که هنوز هم با وجود این بیوفایی، میتوانم او را در دل خود داشته باشم.
جور خوبان آتش افروزست و مهر آتشفشاندر وفا آن ذوق نبود کز جفا می یابمش
هوش مصنوعی: ستم و زیان زیباییها مانند آتش سوزاننده است، و عشق واقعی در وفا به اندازهای دلنشین نیست که از ظلم و آسیب آن را به دست آورم.
بعد عمری چون گرفتم دامنش ندهم ز دستگر نگیرم کام از او دیگر کجا می یابمش
هوش مصنوعی: پس از سالها که به دوستی او دست یافتم، دیگر نمیخواهم این دوستی را از دست بدهم. اگر نتوانم از او بهرهمند شوم، دیگر کجا میتوانم مانند او را پیدا کنم؟
خانه یی کز برق دیدار بتی روشن نگشتگر حریم کعبه باشد بی صفا می یابمش
هوش مصنوعی: اگر خانهای که در آن دیدار محبوبی رخ نداده و روشن نشده باشد، حتی اگر در بهترین مکانها و مقدسترین جاها باشد، برای من بیارزش و بیمزه است.
من نمیدانم که جانست اینکه دارم یا خیالزین دو بیرون نیست باری آشنا می یابمش
هوش مصنوعی: من نمیدانم آیا آنچه دارم حقیقتی از زندگی است یا تنها خیال و توهمی است که نمیتوانم از آن دو جدا کنم. اما به هر حال، به نظر میرسد که من به نوعی با آن آشنا میشوم.
بر سر کوی مغان اهلی به کنج عافیتپادشاه وقت بود اکنون گدا می یابمش
هوش مصنوعی: در کنار مسیر عرقفروشان، در جایی آرام و بیدغدغه، من در حال حاضر شخصی را میبینم که در گذشته مقام و ثروت داشته اما اکنون به صورت یک گدا در آمده است.