شمارهٔ ۹۱۶ - اهلی شیرازی

نبود کسی که نبود بلب تو اشتیاقشمگر آدمی نباشد؟ که نباشد این مذاقش

می صاف و لعل نوشین که نخواهد ای پری وشمگر آن حریف مسکین که نیفتد اتفاقش

ز فراق خاک گشتم ببر ایصبا غبارمسوی آن مسیح جانها که هلاکم از فراقش

منم آن شکسته خاطر که ز بهر آن مه نوهمه زود در تفحص همه شب کنم سراغش

دو دل است بخت با من بگذار کاین ستارهبه شرار دل بسوزد که بجانم از نفاقش

ز شراب توبه اهلی نکنی که دختر رزبکسی حلال باشد که نمیدهد طلاقش