شمارهٔ ۹۳۳
هوش مصنوعی: این ابیات شعری از حافظ است که به حسرت و ناامیدی در جستجوی عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که ناله و زاری با ابزار موسیقی (نی و چنگ) چه فایده‌ای دارد و در جنگ با بخت بد، به چه نتیجه‌ای خواهیم رسید. او اشاره می‌کند که زیبایی معشوق به خودی خود کافی نیست و به دنبال معنا و حقیقتی عمیق‌تر در عشق و ارتباطات انسانی است. در نهایت، با اشاره به اینکه منابع محبت ممکن است از دست برود، به تلخی و ناکامی در عشق می‌پردازد.
می‌زدی تیری به غیر و بر جگر خوردم ز رشکمیل قتل دیگری کردی و من مردم ز رشک
هوش مصنوعی: تو به دیگران آسیبی زدی و من به خاطر حسادت و غبطهای که به آنها داشتم، درد زیادی را تحمل کردم. میل به نابودی آنها در دل تو بود و این حسرت و اندوه من را به کام مرگ کشاند.
با همه شوقی که دارم دی چه بودی با رقیبدیدن روی ترا طاقت نیاوردم ز رشک
هوش مصنوعی: با وجود تمام علاقهای که به تو دارم، در دیدن چهرهات کنار رقیب نتوانستم از حس حسادت و ناراحتی خودم جلوگیری کنم.
گفتم از آزار دشمن شادمان گردد دلملیک چون آزار او کردی خود آزاردم ز رشک
هوش مصنوعی: گفتم که اگر دشمن من را آزار دهد، دل من شاد خواهد شد. اما وقتی که تو خود مرا آزار کردی، به خاطر حسادت، خودم را هم آزار دادم.
با وجود آنکه جان داد از دعای من رقیبچون گذشتی از پی تابوت او مردم ز رشک
هوش مصنوعی: با اینکه رقیب به خاطر دعای من جان داد، وقتی از کنار تابوت او گذشتی، من از حسادت و غبطه مردم.
تا ببینم دامن وصلت به دست دیگرانهمچو اهلی سر به جیب نیستی بردم ز رشک
هوش مصنوعی: تا وقتی میبینم که دیگران به محبوب تو نزدیک هستند و به تو دسترسی دارند، به شدت حسرت میخورم و از غم به خودم میروم.