شمارهٔ ۹۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و محبت معشوق می‌پردازد و با تصویر سازی‌های زیبا، احساسات خود را بیان می‌کند. اشاره به چشمی دارد که مانند فانوس خیال می‌شود و آرزوی دیدار معشوق را می‌کند، همچنین اشاره به درد و شوق ناشی از جدایی و نیاز به وصال دارد. در نهایت، زیبایی معشوق به حدی است که دل را از کنترل خارج می‌کند و شاعر به حالتی پریشان دچار می‌شود. شعر به تصویر کشیدن عشق عمیق و درد جدایی می‌پردازد.
گر سنگ زدی بر من و آسوده دل تنگچون دل طپد از شوق تو بر سینه زنم سنگ
هوش مصنوعی: اگر به من ضربه زدی و قلبت از این کار راحت باشد، من هم با شوق تو با دل تپنده، بر سینهام سنگ میزنم.
چون مور نیارم شدن از ضعف ولیکنپر رویدم آنگه که کنم سوی تو آهنگ
هوش مصنوعی: به دلیل ضعف و ناتوانی نمیتوانم مثل مورچه کوچک و بیصدا باشم، اما وقتی به سمت تو میآیم، با اعتماد به نفس و سرشار از شجاعت میشوم.
شبها که فتد بر رخت از شمع فروغیدر جان من آتش زند آن عارض گلرنگ
هوش مصنوعی: شبها که نور شمع روی چهرهات میافتد، آن زیبایی گلگون چهرهات در وجود من شعلهای از عشق به وجود میآورد.
گیرد ادبم دامن اگر نه چو حریفانمن نیز بدامان تو روزی زد می چنگ
هوش مصنوعی: اگر ادب مرا بگیرد، به مانند حریفان تو، یک روزی به دامانت دست میزنم.
اهلی غرض است، ار سگ کو گفت برانندخواهد که نیارد بزبان نام من از ننگ
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر ننگ و عیب خود بخواهد که دیگران نام مرا بر زبان نیاورند، در واقع هدف او رسیدن به مقصودش است، حتی اگر آن فرد مانند سگی باشد که از چوب میترسد.