شمارهٔ ۹۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد و غم ناشی از عشق و زندگی است. شاعر از تیر عشق سخن می‌گوید که به جانش نشسته و او را متاثر کرده است. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی دشوارتر از مرگ است و باید با مشکلات غم کنار آمد. همچنین به بی‌ثمری تلاش‌هایی اشاره می‌کند که از داشتن همت و امید، نتیجه‌ای نمی‌گیرند. شاعر می‌گوید که ارزش عقل در بازار عشق کمتر از آن است که کسی به آن توجه کند و این عشق دیوانگی می‌آورد. او از شراب و مستی صحبت می‌کند و به توبه‌های ناکامش اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به ناامیدی ناشی از غم و کلماتی چون خار اشاره دارد و از بی‌ثمری زندگی خود lament می‌کند.
چون لاله از داغ درون دارم دهان بر دود دلمگذار کز جورت زبان بگشایم ای مقصود دل
هوش مصنوعی: به خاطر درد درونم مانند لالهای شاداب نیستم. دلم نمیخواهد زبان به سخن بیاورم، چون اگر این کار را بکنم، از عشق تو خواهم گفت و این برای من سخت است. ای محبوب دل، به من رحم کن.
از آه درد آلود دل تا زنده ام خالی نیممن می نخواهم زندگی بی آه درد آلود دل
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهام، دل پر از درد و آه دارم و نمیخواهم زندگیای بدون این احساسات داشته باشم.
در زیر گل داغی نهد بر کشتگان عشق توهرجا چکد از چشم من اشک جگر آلود دل
هوش مصنوعی: زیر گل، عشق تو به گونهای آرام و سوزان احساس میشود و هرجا که اشکی از چشمان من بریزد، نشانی از درد دل و رنجی عمیق است.
تا من نمیرم در غمت درد دلم کی به شودگر درد دل باشد چنین مردن بود بهبود دل
هوش مصنوعی: تا زمانی که من از دنیا نروم، درد دل من چگونه میتواند بهبود یابد؟ اگر این گونه باشد که درد دل دارم، پس مرگ در حقیقت همان درمان دل است.
اهلی تو جرم آلوده یی رحمت مجو از آسمانگر ابر رحمت بایدت خالی مباش از دود دل
هوش مصنوعی: اگر خودت را آلوده به گناه میکنی، نباید انتظار رحمت از آسمان داشته باشی. اگر به بارش رحمت نیاز داری، دلت را از غم و اندوه پاک کن.