شمارهٔ ۹۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و گناهکار بودن خود می‌گوید و تأکید می‌کند که تا زمانی که به معشوق نرسد، از گناهان گذشته‌اش رهایی نخواهد یافت. او در وصف عشقش بیان می‌کند که زندگی‌اش تنها به تماشای معشوق گذشته و هنوز فرصت دیدن او را پیدا نکرده است. همچنین به بی‌فایده بودن لذت‌های دنیوی بدون حضور معشوق اشاره می‌کند و خود را مانند درختی می‌داند که در کوی معشوق سرکوب شده است. شاعر اعلام می‌کند که هرگز از عشق و آرزوهایش دست نخواهد کشید و حتی اگر از وضعیت خود فکر کند، باز هم رو به سوی معشوق دارد.
چندان ز خلق درد ترا گوش میکنیمکاحوال درد خویش فراموش میکنیم
هوش مصنوعی: ما آنقدر به صحبتهای مردم درباره درد و رنجهایشان گوش میدهیم که خودمان فراموش میکنیم چه دردی داریم و به مشکلات خود نمیپردازیم.
پیش بتان بخدمت اگر دست بسته ایمدست خیال باتو در آغوش میکنیم
هوش مصنوعی: اگر ما در برابر بتها دست بستهایم و تسلیم آنها شدهایم، اما در خیال با تو در آغوش هستیم و به عشق تو دل بستهایم.
ما را مران ز شکر خود چون مگس به تیغکز یاد نوش بر سر خون جوش میکنیم
هوش مصنوعی: ما را از نعمت خود دور نکن، همانطور که مگس را از شیرینی دور میکنی، زیرا ما به یاد طعم شیرین زندگی، در حال تلاش و کوشش هستیم.
خون خوردنی که بر دل ما خوشگوار شدزهریست کز هوای لبت نوش میکنیم
هوش مصنوعی: خونی که از دل ما خوشایند و دلچسب شده، در واقع زهر است که از هوای لبهایت مینوشیم.
زان جیب غنچه چاک بود در چمن که مایادی ز گلرخان قباپوش میکنیم
هوش مصنوعی: در باغ، از جیب غنچهای شکافتی وجود دارد و ما در اینجا یاد و خاطرهای از گلرخانانی که لباس قبا بر تن دارند، در دل داریم.
اهلی به شعر از آن دل ما زنده میکندکانفاس عیسی از لب او گوش میکنیم
هوش مصنوعی: اهلی با شعرش جان ما را دوباره میبخشد، به طوری که خود را در کلام او مانند عیسی مییابیم و به حرفهایش گوش میدهیم.