شمارهٔ ۹۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تحمل مخاطرات و سختی‌ها در راه عشق است. شاعر به زیبایی‌ها و مشکلات عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر با بی‌مهری یا جفا مواجه شویم، باز هم حاضر به تحمل هستیم. عشق به معشوق را به اندازه‌ای می‌داند که حتی اگر دیگران به ما ناحق بگویند، بی‌توجهی می‌کنیم. همچنین اشاره به این دارد که در این چمن و دنیای عشق، همه می‌توانند خوشحال باشند اما آنان تنها بر عشق معشوق تکیه دارند. شاعر در تخیل خود زیبایی معشوق را فراتر از خورشید می‌بیند، ولی در عین حال به واقعیت و دوری از او نیز می‌اندیشد. در نهایت، شاعر عشق را به مرگ در کنار دوست تعبیر می‌کند و می‌گوید که اگر چه ممکن است بخت نامساعد باشد، اما خود نیز گاهی تعلل می‌کنیم.
گر صدهزار کاسه خون نوش میکنمبر یاد دوست جمله فراموش میکنم
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که برای یاد دوست، خون دل بخورم و غم داشته باشم، در نهایت همهی آنها را فراموش میکنم.
برما ز عشق گرچه نگویی سخن ولیصد نکته فهم از آن لب خاموش میکنم
هوش مصنوعی: با اینکه تو از عشق چیزی نمیگویی، اما من از لبهای ساکت تو نکات زیادی میفهمم.
مشتی گدای سوخته ایم ای پسر مرنجبر شکر تو گر چو مگس جوش میکنم
هوش مصنوعی: ما گروهی از گدایان سوخته و پریشان حال هستیم، پسر! نگران نباش. من هم اگر مانند مگسی به شکر تو بروم و جوش بزنم، به خاطر عشق و محبت توست.
مجنون وشم ز آهوی چشم تو گوشه گیربا شیر اگرچه دست در آغوش میکنم
هوش مصنوعی: من در عشق تو مثل مجنون شدهام، حتی اگر در آغوش شیر هم باشم، به خاطر آهوی چشم تو گوشهنشین میشوم.
ما عاشقیم و گر همه عالم دهند پندمشنو که من نه پند کسی گوش میکنم
هوش مصنوعی: ما عاشقیم و اگر تمام دنیا هم نصیحت کنند، به حرف هیچکس گوش نمیدهیم.
اهلی کجا به مصلحت پیر خرقه پوشترک سهی قدان قباپوش میکنم
هوش مصنوعی: من کجا میتوانم به مصلحت پیر، که در لباس خرقهای پوشیده است، فکر کنم در حالی که من خودم به زیبایی و ظرافت لباسهای بلند و شیک میپردازم؟