شمارهٔ ۹۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وفور و عظمت نعمت‌های الهی اشاره می‌کند که در دل و زندگی انسان‌ها وجود دارد. او بیان می‌کند که هر چیزی که بخواهیم، به جز بخت، در اختیار داریم و در دلمان چیزی ارزشمند نهفته است. شاعر همچنین به زیبایی‌ها و نشانه‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه ممکن است برخی مشکلات وجود داشته باشد، اما ارزش و زیبایی عشق در این مشکلات نیز قابل مشاهده است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که با وجود همه اینها، نباید ادعای نداشتن چیزی کنیم، چرا که همه چیز در دل ما موجود است.
سجده بردم بدرش دوش چو تنها گشتمآمد آنشمع برون ناگه و رسوا گشتم
هوش مصنوعی: دیشب وقتی تنها شدم، به خاطر زیباییاش سجده کردم. ناگهان، آن شمع نورانی ظاهر شد و من شرمسار شدم.
عاقبت نقد مرا دل خود داد بدستسالها گرچه بدر یوزه دلها گشتم
هوش مصنوعی: در نهایت، قلب خود را به من سپرد، هرچند که سالها در جستجوی دلها بودم.
منم آن ذره که بی نام و نشان میباشمبهوا داری خورشید تو پیدا گشتم
هوش مصنوعی: من همان ذرهای هستم که بدون نام و نشانی وجود دارم، اما با محبت و توجه تو، ای خورشید، به وجود آمدم و نمایان شدم.
وقت آنست که در میکده افتاده شومجبر آن عمر که بیهوده بهر جا گشتم
هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که به میکده بروم، زیرا دیگر نمیخواهم به خاطر عمر بیهودهای که داشتم، در هر جایی سرگردان باشم.
اهلی از کعبه چو حاجی نزنم لاف که منخادم میکده بودم چه بصحرا گشتم
هوش مصنوعی: اگر از کعبه به عنوان یک حاجی یاد نکنم، نباید بگویم که من خدمتگذار میکده بودهام، چرا که به بیابان رفتهام.