شمارهٔ ۹۵۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که از آغاز خلقت به عشق معشوق دچار شده و از رنج و غم عشق استقبال کرده است. او اعتراف می‌کند که به همه چیز نگاه کرده و در نهایت به دوست (معشوق) ارادت ورزیده است. همچنین به سرنوشت و بخت بد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که گرچه بسیاری از دام عشق رسته‌اند، اما خود هنوز در دام بلای عشق گرفتار است. شعر به طور کلی حاوی احساسات شدید و عمیق مرتبط با عشق و درد ناشی از آن است.
با هرگل نورسته که برخاست نشستیمجز داغ جگر طرفی از این باغ نبستیم
هوش مصنوعی: با هر گلی که تازه شکوفه زده، نشستهایم و به جز درد دل و اندوهی که داریم، چیز دیگری از این باغ نداریم.
در قید تعلق پی دل چند توان بودگفتیم طلاق دل آواره ورستیم
هوش مصنوعی: در دام وابستگی به دل چندان نمیتوان ماند. گفتیم که جدایی از دل آواره را تجربه کردیم و رها شدیم.
چون ذره به خورشید وشان مهر چه ورزیمچون در دل آنطایفه آن نیست که هستیم
هوش مصنوعی: چون ذرهای که به سمت خورشید میرود، ما هم چه تلاشی میتوانیم بکنیم؟ چون در دل آن جمعیتی که به آن تعلق داریم، چیزی نیست جز آنچه هستیم.
از توبه و طامات عجب نخل امیدیبستیم بسی سال و بیک لحظه شکستیم
هوش مصنوعی: ما سالها تلاش کردیم و امید داشتیم که از گناهان خود توبه کنیم، اما در یک لحظه همه آن امیدها و تلاشها به باد رفت.
خاک ره ما چرخ بلندست به همتدر دیده کوته نظران است که پستیم
هوش مصنوعی: خاکی که زیر پای ماست، به خاطر تلاش و کوشش ما بلند و ارزشمند شده است. اما برخی افراد که دیدگاه محدودی دارند، ما را نابجا و کم ارزش میپندارند.
آن آهوی مستیم که در صیدگه عشقجان صید تو کردیم و زدام تو نجستیم
هوش مصنوعی: ما همچون آهویی سرمست و شیدا هستیم که در دام عشق تو گرفتار شدهایم و هرگز از تو دور نخواهیم شد.
لطف سخن و حسن وفا برد دل از مااهلی نه که ما صورت دیوار پرستیم
هوش مصنوعی: با زیبایی کلام و حسن وفا، دل ما را ربودند. ما اهل محبت و عواطف هستیم نه اینکه فقط ظواهر را بپرستیم.