شمارهٔ ۹۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و رازآلود خود می‌پردازد. او اشاره می‌کند که دل او و دل محبوبش با یکدیگر آگاه‌اند و نیازی به گفت‌وگو نیست. شاعر از عیوب خود نمی‌هراسد و به نوعی به این می‌بالد که هر چه کرده، بخشی از وجود اوست. او همچنین به این نکته می‌پردازد که برای محبوبش از دنیا گذشته و قید وطن را رها کرده است. در نهایت، شاعر از وفاداری و عهدی که با محبوبش دارد سخن می‌گوید و به او توصیه می‌کند که به عهد و وفا پایبند بماند، هرچند که در گذشته ممکن است آن عهد شکسته شده باشد.
من از محرومی خود یا زرشک محرمان سوزمز غمهای تو میرم یا ز طعن بی غمان سوزم
هوش مصنوعی: من به خاطر بیپناهی خود یا دردهایی که در دل دارم، از غصههای تو سوختهام، یا به خاطر نقدهای بیرحمانه دیگران دچار رنج و سوزش هستم.
ز بس داغ دل خود و سوز درون همنشینانمنسوزم بهر خود چندانکه بهر همدمان سوزم
هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنجی که در دل دارم و همچنین آتش درونم، تا حدی که برای دیگران میسوزم، برای خودم نمیسوزم.
زکات حسنت ای یوسف نگاهی سوی من میکنمهل کز حسرت وصل تو چون بیدر همان سوزم
هوش مصنوعی: ای یوسف، زیباییات را به من نگاهی بیفکن. مهلت بده که من از حسرت وصال تو مانند چنان بید، در سوز و گدازم.
چرا حور و پری خود را مقابل با تو میسازندچه نا انصافیست این، وه کزین نامحرمان سوزم
هوش مصنوعی: چرا معصومیت و زیبایی را به من نسبت میدهند در حالی که تو در کنار من نیستی؟ این چه بیعدالتی است! من از عشق نامحرمان میسوزم.
ز مغز استخوان اهلی چو شمعم مرهم داغ استوزین مرهم بداغ حسرت بیمرهمان سوزم
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که از وجود خود نمیسوزد، بلکه از درد و ناراحتیهای عمیق خود میسازم. این التیام و مرهمی که من بر داغهای خود میزنم، سبب میشود که حسرتهای دیگران بیشتر و بیشتر بر جانم بسوزد.