شمارهٔ ۹۶۴
هوش مصنوعی: این شعر بیان‌گر احساسات عمیق عاشقانه و معنوی شاعر است. او با عشق به معشوق، آرزو دارد که در حضور او دیده خود را باز کند و به خاک بیفتد و از عشق او سجده کند. شاعر در شب تاریکی، انتظار حضور معشوق را دارد که مانند شمعی درخشنده وارد شود. او از ساقی می‌خواهد که جامی بیاورد و از او می‌خواهد که به خاطر تقوا و احترام به او، اجازه ندهد که به ناز و خودپسندی بپردازد. شاعر تشنگی خود را به عشق معشوق تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که دیگر نیازی به صحبت‌های اضافی نیست. او در جستجوی فرصت سجده و نیایش در برابر معشوق است و در نهایت می‌گوید که از عشق جز این چاره‌ای ندارد.
در صحبت کس جام فراغی نکشیدیمچون لاله کجا بود که داغی نکشیدیم
هوش مصنوعی: ما در گفتگو با دیگران به راحتی خوشی و آرامش را تجربه نکردیم، چرا که مانند گل لاله، داغ و سوز و سختی را تحمل کردیم.
هرگز نگذشتی به رهی ایمه شبگردکاندر رهت از آه چراغی نکشیدیم
هوش مصنوعی: هرگز در مسیر شبزندهداری قدم نگذاشتی؛ زیرا در راه تو هیچگاه برای روشن کردن راهمان از دلتنگی آتشی برافراشته نشد.
بی روی تو منت ز گل لاله نبردیمهرگز ز خسی گنده دماغی نکشیدیم
هوش مصنوعی: ما هیچگاه از زیبایی تو غافل نشدیم و هرگز به خود اجازه ندادیم که از کسی که خود را بزرگتر از آنچه هست تصور می‌کند، توقعی داشته باشیم.
آن خار ضعیفیم که از وادی محنتهرگز ز هوس رخت بباغی نکشیدیم
هوش مصنوعی: ما همیشه در سختیها و مشکلات زندگی قرار داشتهایم و هیچگاه به خاطر آرزوها و خواستههایمان از آن مسیر نرفتهایم.
اهلی چه نشاط آورد آن باده که هرگزبی زهر غمی هیچ ایاغی نکشیدیم
هوش مصنوعی: بادهای که اهلی به زندگی میآورد، چقدر شاداب و دلانگیز است! چرا که ما هیچوقت بدون تلخی غم، چیزی نچشیدهایم.