شمارهٔ ۹۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق خستگی و ناکامی شاعر است. او به فلک (آسمان) خطاب می‌کند و از عدم شادی و رضایت در زندگی شکایت می‌کند. شاعر می‌گوید که تلاش برای یافتن مراد و خوشحالی بی‌نتیجه بوده و به حسرت و درد بیشتری منجر شده است. او به وضعیت خود اشاره می‌کند که هرچند به دنبال معشوق رفته، اما به نتیجه‌ای نرسیده و دلش هیچ‌گاه آرام نشده است. در نهایت، شاعر به تنهایی و دوری از عشق اشاره می‌کند و حس می‌کند که مانند یک سگ خانگی، بی‌هدف و بی‌پناه مانده است.
برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنمنبود مجال دم زدنم آه چون کنم
هوش مصنوعی: ای چهرهات مانند آینه، ماه را تابان کرده است. اما من در این لحظه فرصتی برای حرف زدن ندارم و فقط میتوانم آه بکشم.
ره در دلم نمیدهد آن بت بهیچوجهسنگین دل است در دل او راه چون کنم
هوش مصنوعی: آن معشوق دلسوز به من راهی نمیدهد؛ او چنان سنگیندل است که نمیتوانم به دل او راهی پیدا کنم.
دستش بدست ساقی و زلفش بچنگ غیردست منست از همه کوتاه چون کنم
هوش مصنوعی: دست او در دست ساقی است و موهایش در اختیار کسی غیر از من است. من با همه ناتوانیام چگونه میتوانم این وضعیت را تغییر دهم؟
خواهد دمید صبح وصال من از فراقدر مردنم چو شمع سحرگاه چون کنم
هوش مصنوعی: صبحی که به وصال محبوب میانجامد، از جداییام جانم را میگیرد، همچنان که شمع در سپیدهدم میسوزد. چگونه میتوانم این را تحمل کنم؟
ناگفتنیست عشق بتان چون حدیث گنجکس راز حال خویشتن آگاه چون کنم
هوش مصنوعی: عشق معشوقان آنقدر عمیق و پر رمز و راز است که نمیتوان آن را به زبان آورد، درست مانند گنجی که کسی نمیداند در کجا پنهان است. من چگونه میتوانم حال خود را برای دیگران بازگو کنم؟
گیرم به نا امیدی و جورش بسر برمبا جور بخت و طعنه بدخواه چون کنم
هوش مصنوعی: اگر ناامید شوم و سختیهای زندگی را تحمل کنم، با این حال چطور میتوانم با بدحتی و کنایههای بدخواهان کنار بیایم؟
اهلی مگو که از ذقنش دل نگاهدارمن مست بیخودم حذر از چاه چون کنم
هوش مصنوعی: به کسی نگو که بخاطر عواطف و حس خودم باید از او مراقبت کنم و از او دوری کنم؛ چون من در حالتی گیج و بیهستم و نمیدانم چه باید بکنم.