شمارهٔ ۹۶۸
هوش مصنوعی: غزل به درد و رنج ناشی از جدایی و عشق ناکام گوینده اشاره دارد. او درگیر احساسات شدید است و نمی‌داند که باید چه اقدامی انجام دهد؛ آیا باید جان دهد یا با امید به معشوق باقی بماند. درد دلش را با توصیف خنجر زدن بر دل خود به تصویر می‌کشد و می‌گوید که نمی‌تواند بدون لب‌های معشوقش تحمل کند. همچنین به بی‌فایدگی صبر اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و غم او جانش را در تنگنا قرار داده و اگر نتواند این غم را فراموش کند، چه باید بکند. در نهایت، او در تأملی عمیق از عشق و افسوسش، حس می‌کند که هیچ راهی جز تسلیم به این درد ندارد.
نوروزی ازین ما بفراغی ننشستیمبا لاله رخی گوشه باغی ننشستیم
هوش مصنوعی: ما در ایام نوروز نتوانستیم به آرامش بنشینیم و با چهرهای گلگون در گوشهای از باغ استراحت کنیم.
مردیم بتاریکی و تنهایی هجرانیکشب به مهی پیش چراغی ننشستیم
هوش مصنوعی: ما در تاریکی و تنهایی جدایی جان سپردیم، اما حتی یک شب هم در روشنی ماه کنار چراغی ننشستیم.
ما سوختگان را چه فتادست که هرگزبی دود دل و آتش داغی ننشستیم
هوش مصنوعی: ما دلدادگان در آتش عشق سوختهایم و هیچگاه بدون غم و رنج نمیتوانیم زندگی کنیم.
ماییم درین صیدگه از غایت دوریآن کشته که در وصله زاغی ننشستیم
هوش مصنوعی: ما در این مکان دور از دسترسی به شکار هستیم، آن چیزی که به دام افتاده و به دست ما نرسیده، همان چیزی است که هرگز در کنار زاغ نایستادهایم.
اهلی بشکن لاله صفت ساغر و برخیزخوش کاین همه در بند ایاغی ننشستیم
هوش مصنوعی: همیشه مواقعی وجود دارد که باید از زنجیرهای محدودکننده خود آزاد شویم. بیدلیل وقت را تلف نکن، به جای نشستن و فکر کردن به مشکلات، برخیز و عمل کن. زندگی کوتاه است و نباید به خاطر ترس یا تردید در جا بزنیم.