شمارهٔ ۹۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. او خود را به لاله‌ای تشبیه می‌کند که در آتش عشق می‌سوزد و از زخم‌های درونی و بیرونی رنج می‌برد. شاعر از غم و داغی که عشق معشوق بر دلش گذاشته می‌گوید و احساس ناتوانی و سوختن از زخم زبان دیگران را بیان می‌کند. او در کوی معشوق، به احساسات خود نسبت به بزرگی و هنرمندی دیگران اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که هیچ چیز جز عشق و درد وجود واقعی او را تشکیل نمی‌دهد. در نهایت، شاعر از دیوانگی ناشی از عشق خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که با وجود رنج و غم، همچنان به عشق ادامه می‌دهد.
چه شود گرت زمانی من دلفکار بینمدل بیقرار یکدم زتو برقرار بینم
هوش مصنوعی: اگر زمانی تو را ببینم که دل شادابی داری، دلم نیز یک لحظه آرامش خواهد یافت.
نه مروت است و غیرت که تو سر و ناز پروربکنار غیر باشی منت از کنار بینم
هوش مصنوعی: خوشایند نیست که تو با همه زیبایی و ناز، در کنار دیگری باشی و من فقط در سایه تو بمانم.
هوسی جز این ندارم که بچشم زنده بر سرسرخویش خاکپایت من خاکسار بینم
هوش مصنوعی: من تنها آرزویی که دارم این است که از نزدیک پای تو را ببینم و خود را در خاک پای تو گم کنم.
من زار چون ننالم که درین چمن چو بلبلز گلی که نیست خارش همه زخم خار بینم
هوش مصنوعی: من چقدر رنج میکشم و نمیتوانم فریاد بزنم، چون در این باغ مانند بلبل، فقط زخمهایی را میبینم که از خارهای گیاهان دیگر به من رسیده است.
تو غزال مشکبویی من خسته دل ببویتسگ آن خجسته بختم که ترا شکار بینم
هوش مصنوعی: تو همچون غزال خوشبو هستی و من که دلbroken هستم، خیلی دوست دارم که بوی تو را استشمام کنم. من به خاطر شگفتی و خجستگی سرنوشتم، به امید اینکه تو را شکار کنم.
من پیر شرم بادم ز سفید مویی خودکه جدا ز نوجوانان چمن و بهار بینم
هوش مصنوعی: من از سفیدی موهایم خجالت میکشم و احساس میکنم که دیگر جوانان بهار و جوانی را نمیبینم و از آنها جدا شدهام.
نه تویی ز عشق اهلی بفغان چو بلبل و بسکه خراب حسن او گل چو تو صد هزار بینم
هوش مصنوعی: شما به اندازهای زیبا و دلربا هستید که اگر بخواهم از عشق و زیباییتان بگویم، مانند بلبل ناله میکنم. در میان همه گلها و زیباییها، زیبایی شما را به تنهایی بهتر از صد هزار زیبایی دیگر میبینم.